حضرت علی (ع) تنها انسانی در تاریخ بشریت است که در داخل خانه خدا (کعبه) متولد شد. در روز ۱۳ رجب، دیوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد وارد آن شد و پس از سه روز با کودکی در آغوش خارج گشت. این رویداد عظیم نشاندهنده جایگاه و عظمت بیهمتای امیرالمؤمنین نزد خداوند است.
امام علی (ع) دارای القاب بسیاری است که هر یک بیانگر بعدی از شخصیت والای ایشان است. «امیرالمؤمنین» (فرمانروای مومنان)، «اسدالله» (شیر خدا)، «حیدر کرار» (شیر حملهکننده غیر قابل فرار)، «ابوتراب» (پدر خاک) و «ساقی کوثر» از جمله مشهورترین این القاب هستند.
دوران خلافت ظاهری امام علی (ع) نمونهای بینظیر از حکومتداری بر پایه عدالت محض بود. ایشان حتی با نزدیکان خود در بیتالمال سختگیری میکردند و عدالت را فدای مصلحت نمینمودند. نامه ایشان به مالک اشتر، منشوری جاودانه برای تمام حاکمان آزاده جهان است.
از خوابیدن در بستر پیامبر (لیلة المبیت) تا نبردهای بدر، خیبر و خندق، شمشیر علی (ع) همواره حافظ اسلام و پیامبر بود. جمله معروف «لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار» گواهی آسمانی بر شجاعت بیمثال ایشان است.
در کنار صلابت در میدان جنگ، علی (ع) قلبی رئوف برای یتیمان و مظلومان داشت. ایشان شبانه و ناشناس برای فقرا نان و خرما میبردند و با کودکان یتیم همبازی میشدند. روز ولادت ایشان به حق «روز پدر» نامیده شده است تا الگویی برای تمام پدران باشد.
