حضرت خدیجه کبری (س)، همسر وفادار پیامبر اکرم (ص) و اولین بانویی که به ایشان ایمان آورد، دارای جایگاهی بیبدیل در تاریخ اسلام است. او نه تنها تکیهگاه عاطفی پیامبر (ص) در دشوارترین ایام رسالت بود، بلکه با ثروت بیکران و حمایت بیدریغ خود، ستون فقرات اقتصادی نهضت نوپای اسلام را تشکیل داد. وفات ایشان در دهم ماه رمضان، موسوم به (عام الحزن) (سال اندوه) شد که نشان از عظمت فقدان این بانوی بزرگ برای پیامبر (ص) دارد.
دهمین روز از ماه مبارک رمضان، سالروز وفات حضرت خدیجه (س) است، واقعهای که همراه با وفات ابوطالب (عموی پیامبر) در یک سال، آن سال را برای پیامبر اکرم (ص) به (عام الحزن) یا سال اندوه معروف ساخت. این وقایع دردناک، پیامبر (ص) را از دو حامی بزرگ عاطفی و سیاسی خود محروم کرد و دشواریهای رسالت را برای ایشان دوچندان نمود. اندوه پیامبر (ص) از این فقدان، نشانهای از عمق محبت و ارادت ایشان به حضرت خدیجه (س) بود.
حضرت خدیجه (س) به عنوان زنی موفق در تجارت، همسری فداکار، مادری مهربان (مادر حضرت زهرا (س)) و مؤمنی ثابتقدم، الگویی جامع برای زنان مسلمان در تمام اعصار است. او در تمام ابعاد زندگی، از هوش و درایت تا تقوا و سخاوت، نمونهای عالی از کمال انسانی را به نمایش گذاشت. فداکاریهای بیبدیل او در راه اسلام، چراغ راهی برای نسلهای آینده است.
زندگی حضرت خدیجه (س) سرشار از درسهای صبر، مقاومت و استواری در مسیر حق است. او در دوران جاهلیت مکه و در برابر آزارهای مشرکین، هرگز دست از یاری پیامبر (ص) برنداشت و با تمام وجود، ایمان خود را به دین مبین اسلام ابراز کرد. این صبر و پایداری، از او شخصیتی جاودان در تاریخ اسلام ساخته است.
حضرت خدیجه (س) سعادت تربیت حضرت فاطمه زهرا (س) را بر عهده داشت. دامان پاک و ایمان راسخ ایشان، بستری مناسب برای رشد و تعالی حضرت زهرا (س) فراهم آورد. تأثیر آموزههای حضرت خدیجه (س) در شخصیت و منش حضرت زهرا (س)، در طول تاریخ اسلام و جهان شیعه، همواره مورد تأکید و ستایش بوده است.
