حضرت امالبنین (س) پس از ازدواج با حضرت علی (ع)، چنان ادبی از خود نشان داد که به جای نام خودش (فاطمه)، لقب امالبنین را برگزید تا فرزندان حضرت زهرا (س) با شنیدن نام فاطمه، یاد مادرشان و غمهای او نیفتند. او فرزندانش را خادمان حسنین (ع) تربیت کرد و اوج این تربیت در کربلا و در وفاداری حضرت عباس (ع) نمایان شد.
وقتی خبر واقعه کربلا به مدینه رسید، اولین سوال حضرت امالبنین (س) از سلامتی امام حسین (ع) بود، نه فرزندان خودش. وقتی خبر شهادت چهار پسرش را شنید، فرمود: (فرزندانم و هرچه زیر آسمان است فدای اباعبدالله). این سطح از معرفت و ولایتپذیری، ایشان را به الگویی جاودانه تبدیل کرده است.
در تقویم جمهوری اسلامی ایران، سالروز وفات حضرت امالبنین (س) به عنوان (روز تکریم مادران و همسران شهدا) نامگذاری شده است. این تناسب بسیار معنادار است، زیرا مادران شهدای انقلاب و دفاع مقدس نیز با تأسی از این بانو، عزیزان خود را تقدیم اسلام کردند و صبوری پیشه نمودند.
توسل به حضرت امالبنین (س) و نذر سفره ایشان، یکی از مجربترین روشها برای برآورده شدن حاجات است. ایشان نزد خداوند آبروی عظیمی دارند و واسطه فیض الهی برای گرفتاران میشوند.
پس از عاشورا، حضرت امالبنین (س) به بقیع میرفت و برای فرزندانش نوحهسرایی میکرد. این گریهها تنها جنبه عاطفی نداشت، بلکه حرکتی سیاسی و افشاگرانه علیه جنایات بنیامیه بود که مردم را دور ایشان جمع میکرد و پیام کربلا را زنده نگه میداشت.
