روضه امام موسی کاظم (ع) یکی از جانسوزترین روضه های اهل بیت است. محوریت این روضه بر «غربت»، «زندان»، «شکنجه» و «زنجیر» است. یادآوری ساق پای خرد شده امام زیر زنجیرهای گران، قلب هر شنونده ای را منقلب می کند. این روضه نه تنها ذکر مصیبت است، بلکه یادآور مقاومت و پایداری در راه عقیده تا پای جان می باشد.
امام کاظم (ع) در زندان های مختلفی حبس بودند که آخرین آنها زندان سندی بن شاهک بود. مورخین نوشته اند این زندان سیاه چالی بود که روز و شب در آن تشخیص داده نمی شد. امام سال ها از نور خورشید محروم بود. توصیف این فضای تاریک و نمور در روضه، مظلومیت امام را به تصویر می کشد و اشک را بر دیده جاری می کند.
بر خلاف سایر ائمه که معمولاً در بستر شهادت یا در میان یاران بودند، پیکر مطهر امام کاظم (ع) پس از شهادت مورد اهانت قرار گرفت. بدن ایشان را روی پل بغداد گذاشتند و به جای تجلیل، تحقیر کردند. البته بعداً شیعیان جمع شدند و با احترام ایشان را دفن کردند، اما آن ساعات اولیه روی پل، اوج روضه ۲۵ رجب است.
رسم مداحان این است که از مصیبت هر امامی به مصیبت عاشورا گریز می زنند. در روضه امام کاظم (ع)، معمولاً مقایسه ای بین «زنجیر پای امام کاظم» و «زنجیر پای امام سجاد» یا «بدن سالم امام کاظم» و «بدن پاره پاره امام حسین» صورت می گیرد تا عظمت مصیبت عاشورا یادآوری شود.
پایان روضه امام کاظم (ع) همیشه با توسل و دعا همراه است. چون ایشان باب الحوائج هستند، دل های شکسته پس از گریه، امید زیادی به استجابت دعا دارند. خواندن دعای «یا مخلص الشجر من بین رمل و طین» که منسوب به ایشان است، در این روضه حال و هوای عجیبی دارد.
