در تقویم رسمی، پانزدهم ماه رمضان همزمان با ولادت امام حسن مجتبی (ع) به نام (روز اکرام و تکریم خیرین) نامگذاری شده است. این تقارن بسیار پرمعناست؛ زیرا امام حسن (ع) نماد بخشش بی چشمداشت بود و خیرین مدرسه ساز نیز با بذل مال خود، بدون هیچ منتی، زیرساخت های دانایی را برای نسل آینده فراهم می کنند. مدرسه سازی یکی از عالی ترین مصادیق انفاق است که تاثیر آن تا قرن ها باقی می ماند.
در آموزه های اسلامی، برخی اعمال حتی پس از مرگ نیز پرونده انسان را باز نگه می دارند که به آن (صدقه جاریه) می گویند. ساختن مدرسه دقیقا مصداق همین امر است. تا زمانی که دانش آموزی در آن مدرسه درس می خواند و نمازی در نمازخانه آن اقامه می شود، ثواب آن به روح بانی می رسد. خیرین مدرسه ساز با هوشمندی، سرمایه فانی دنیا را به توشه ای جاودانه تبدیل می کنند.
بسیاری از مناطق محروم و دورافتاده، تنها با همت خیرین رنگ مدرسه و کلاس استاندارد را به خود دیده اند. خیرین مدرسه ساز بازوی توانمند عدالت آموزشی در کشور هستند. تبریک و قدردانی از این قشر در روز میلاد امام حسن (ع)، کمترین کاری است که جامعه می تواند برای ارج نهادن به مقام والای انسانیت و ایثار انجام دهد. فرهنگ قدردانی، مشوقی برای ادامه این راه مقدس است.
امام حسن (ع) سه بار تمام زندگی خود را با فقرا تقسیم کردند. خیرین مدرسه ساز نیز با الهام از همین سیره، گاهی تمام سرمایه زندگی خود را وقف ساختن فضای آموزشی می کنند. این روحیه گذشت، نشان می دهد که مکتب اهل بیت زنده است و انسان هایی تربیت کرده که درد جامعه را درد خود می دانند. روز اکرام، روز پاسداشت این فرهنگ غنی است.
وقتی از خیرین تقدیر می شود، در واقع الگوسازی صورت می گیرد. نسل جوان با دیدن احترام و جایگاه خیرین، تشویق می شوند تا در آینده در مسیر کارهای عام المنفعه گام بردارند. پیام های تبریک در روز اکرام، باید حاوی مضامین تربیتی و تشویقی باشد تا حس خوب مشارکت در کار خیر را به تمام جامعه منتقل کند.
