برای بچههای هیاتی، پایان ماه صفر به معنای پایان یک دوره فشرده از خدمت و عبادت عاشقانه است. آنها که ۶۰ روز لباس مشکی بر تن کرده و در مجالس روضه خدمت کردهاند، اکنون با حسی آمیخته از دلتنگی برای روضه و شادی برای رضایت اهل بیت (ع)، وارد ماه ربیع میشوند. تبریک گفتن به یکدیگر در این زمان، نوعی «خسته نباشید» معنوی و تجدید عهد برادری است.
ارسال پیام تبریک و خسته نباشید به دوستان هیاتی، آشپزها، میاندارها و خادمان پشت صحنه، فرهنگی بسیار پسندیده است. این کار باعث دلگرمی و تقویت پیوندهای عاطفی میان اعضای هیات میشود و نشان میدهد که زحمات دو ماهه آنها دیده شده و ارزشمند است.
پیامهای تبریک هیاتی معمولاً حاوی این نکته ظریف است که گرچه ظاهر عزاداری تمام شده، اما آموختههای مکتب عاشورا باید در ماه ربیع و تمام سال جاری باشد. رفیق هیاتی واقعی کسی است که مرام حسینی را در شادی و غم حفظ کند.
لحن این پیامها معمولاً صمیمی، خاکی و گاهی با اصطلاحات رایج در میان هیاتیها (مثل «مشتی»، «سالار»، «نوکر») همراه است. این ادبیات خاص، نشاندهنده عمق صمیمیت و یکرنگی موجود در فضای هیاتهای مذهبی است.
بخش مهمی از تبریکهای پایان صفر، دعا برای زنده ماندن تا محرم سال بعد و تداوم توفیق نوکری است. هیاتیها معتقدند که نفس کشیدن در دستگاه امام حسین (ع) بزرگترین نعمت است و در تبریکهایشان برای یکدیگر این نعمت را آرزو میکنند.
