امام حسن مجتبی (ع) بزرگترین الگوی انفاق و بخشش در تاریخ اسلام هستند. ایشان با تقسیم اموال خود با فقرا و رسیدگی شبانه به مستمندان، مسیری را ترسیم کردند که امروز خیرین و نیکوکاران در آن گام برمیدارند. ولادت ایشان، روزی نمادین برای تجلیل از کسانی است که از مال خود برای آسایش دیگران میگذرند.
تقدیر از خیرین، تنها تشکر از یک فرد نیست، بلکه ترویج فرهنگ «خیرخواهی» در جامعه است. وقتی از نیکوکاری تجلیل میشود، دیگران نیز به انجام کارهای خیر تشویق میشوند. نیمه رمضان بهترین فرصت است تا به خیرین یادآوری کنیم که کارشان چقدر ارزشمند و الهی است.
نیکوکاری تنها به پول دادن نیست. بسیاری از خیرین با آبروی خود، تخصص خود (پزشکان، معلمان) یا وقت خود به نیازمندان کمک میکنند. امام حسن (ع) نیز گاهی با شفاعت و وساطت، مشکلات مردم را حل میکردند.
خیرین معتقدند که برکت زندگی و سلامتیشان، حاصل دعای خیر کسانی است که به آنها کمک کردهاند. این معاملهای پرسود با خداست که در آن، دارایی انسان نه تنها کم نمیشود، بلکه رشد میکند و پاکیزه میشود.
بسیاری از خیریهها و صندوقهای قرضالحسنه در ایران به نام مبارک امام حسن مجتبی (ع) مزین هستند. این نامگذاری نشاندهنده پیوند عمیق بین نام آن حضرت و مفهوم گرهگشایی و دستگیری است.
