بیست و هشتم ماه صفر، یادآور تلخترین روز تاریخ اسلام است؛ روزی که روح ملکوتی پیامبر گرامی اسلام (ص) به رفیق اعلی پیوست. امیرالمؤمنین (ع) در نهجالبلاغه در وصف این مصیبت میفرمایند: «با مرگ تو چیزی قطع شد که با مرگ هیچ کس دیگر قطع نشد و آن نبوت و خبرهای آسمانی بود.» این رحلت، تنها فقدان یک شخص نبود، بلکه پایان دوران ارتباط مستقیم وحی با زمین بود.
پیامبر اکرم (ص) در روزهای آخر عمر شریفشان، با وجود بیماری سخت، به مسجد رفتند و با مردم اتمام حجت کردند. ایشان بر دو موضوع تأکید ویژه داشتند: یکی «ثقلین» (کتاب خدا و عترت) و دیگری «سپاه اسامه». متأسفانه برخی از صحابه با سرپیچی از فرمان ایشان، دل پیامبر را در لحظات آخر آزردند. ماجرای «دوات و قلم» و ممانعت برخی از نوشتن وصیت مکتوب، از نقاط تاریک تاریخ در این ایام است.
طبق وصیت پیامبر (ص)، تنها کسی که سزاوار بود ایشان را غسل دهد، امیرالمؤمنین علی (ع) بود. حضرت علی (ع) در حالی که اشک میریختند، بدن مطهر پیامبر را غسل دادند و کفن کردند. پیامبر (ص) در همان حجرهای که رحلت فرمودند (خانه حضرت زهرا س)، به خاک سپرده شدند.
با رحلت پیامبر (ص)، سفارشهای ایشان درباره اهل بیت نادیده گرفته شد. هنوز بدن مبارک پیامبر دفن نشده بود که در سقیفه برای خلافت تصمیمگیری کردند. حضرت زهرا (س) در سوگ پدر و انحراف امت، گریههای جانسوزی داشتند که مدینه را منقلب میکرد.
