در روایات اسلامی توصیه شده است که گوشت قربانی به سه بخش تقسیم شود: یک بخش برای مصرف خانواده خود، یک بخش برای هدیه به دوستان و اقوام (جهت صله رحم) و یک بخش برای فقرا و نیازمندان. این تقسیمبندی عادلانه، هم باعث برکت در زندگی فردی میشود و هم پیوندهای اجتماعی را محکم میکند.
هدف اصلی از قربانی، رسیدن به تقواست (لَنْ یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَکِنْ یَنَالُهُ التَّقْوَیٰ). اطعام نیازمندان یکی از مصادیق بارز تقوا و نوعدوستی است. این کار باعث میشود فقرا نیز در شادی عید سهیم باشند و فاصله طبقاتی کاهش یابد.
رعایت کرامت انسانی هنگام توزیع نذری از خود نذری مهمتر است. گوشت باید تمیز، باکیفیت و بدون استخوانهای اضافه بستهبندی شود. نباید هنگام کمک کردن، منتی بر سر نیازمند گذاشت یا عزت نفس او را خدشهدار کرد. امیرالمؤمنین (ع) کمکهای خود را شبانه و مخفیانه توزیع میکردند.
امروزه بسیاری از مؤسسات خیریه و مساجد، طرحهای قربانی اشتراکی یا جمعآوری گوشت را اجرا میکنند تا توزیع به صورت هدفمندتر و عادلانهتر در مناطق محروم انجام شود. اعتماد به این مراکز میتواند کار خیر را تسهیل کند.
