شعر دلسوز و مرثیه درباره فرق شکافته مولا علی (ع) 1404

ای تیغ زهرآلوده بر فرق سر کیست؟ / این خون جاری بر رخ قرص قمر کیست؟

محراب امشب از شقایق لاله‌گون است / فزت و رب الکعبه در دریای خون است

دیگر نوای یا رب مولا نیاید / آن نان‌آورِ پیر و نابینا نیاید

امشب ملائک در سماء ماتم گرفتند / در سوگ حیدر، انس و جان، دم گرفتند

فرق علی شد منشق از شمشیر کینه / امشب یتیمان را بود غم در سینه

آن شیر حق، آن صف‌شکن، در خون تپیده / رنگ از رخ زینب در این ماتم پریده

ای کوفه امشب رازدار دردهایی / پایان رسیده آن همه شب‌زنده‌داری

باد مخالف وزید، بر رخ شمع ولا / کشته شد امشب علی، در وسط ماجرا

خورشید حق در خون نشست و گشت پنهان / عالم سیه پوشید و شد گریان و نالان

از ضربت تیغ جفا، ارکان دین لرزید / زین ماجرا چشم فلک، خونابه بارید

ز تیغ کین سر مولا دو تا شد / تمام آیه‌های درد معنا شد / ندا پیچید در ارض و سماوات / ستون محکم دین خدا، تا شد

علی افتاد و عالم بی‌پدر شد / جهان از مرگ عدلش باخبر شد / به محراب عبادت گشت راحت / ولی زینب، اسیر درد و شر شد

شب قدر و شب احیا و ماتم / شده پشت فلک از غصه خم / علی رفت و عدالت گشت تنها / سیه پوشیده امشب کل عالم

به فرقش ضربتی زد خصم گمراه / که لرزید از غمش ارکانِ الله / نوای قد قتل پیچید در شهر / علی راحت شد از اندوه و از چاه

یتیمان کاسه‌های شیر در دست / ولی مولا ز جام وصل سرمست / طبیبا نسخه ننویس که امشب / امید از دیدن بابا، گسست

پدر جان، سرت را چرا بسته‌اند؟ / چرا اینچنین زار و و خسته‌اند؟

نرو ای امید دل خسته‌ام / که من دل به مهر تو بسسته‌ام

پدر، کوفه بی تو وفا ندارد / دگر مرهمی بر شفا ندارد

ببین حسن و حسینت بی‌قرارند / چو ابر بهاران ز غم اشکبارند

نگاهت چرا سوی در خیره مانده؟ / چه غم‌ها که در سینه‌ات جا نمانده

پس از تو، غریبی نصیب من است / غم و نانجیبی نصیب من است

پدر جان، مگو که سفر می‌کنی / مرا خون‌جگر، خون‌جگر می‌کنی

لباس یتیمی به قدمم زوده / هنوزم تنم از ستم کبوده (زبان حال)

بمان تا که زینب پرستار توست / طبیبِ سر و چشم بیمار توست

خداحافظ ای سایه روی سرم / سلامم رسان بر رخ مادرم

ای اهل حرم، میر و علمدار نیامد / سقای یتیمان، شب تار نیامد

قد قتل المرتضی، ارکان الهدی / کشته شد شیر خدا، شاه والا

مسجد کوفه ببین، غرقه در خون شد زمین / وای امیرالمومنین، وای امیرالمومنین

تیغ بر فرق علی، لرزه بر عرش انداخت / رنگ از رخ مهتاب، در این چرخ انداخت

حیدر کرار ما، کشته شد در سجده‌گاه / زینبش در خانه هست، چشم به راه و بی‌پناه

یا علی و یا علی، ذکر لب‌های همه / نوحه‌خوان امشب شده، مادر ما فاطمه

شیعیان بر سر زنید، در عزای مرتضی / گشته راحت از جهان، پادشاه لافتی

ای صبا رو در نجف، گو به زهرای بتول / مرتضی کشته شده، از جفای قوم غول

امشب شب قدر است و ما، بی‌پدر گشتیم همه / ناله خیزد از دلِ، کودکان فاطمه

رستگار عالمین، شد امیرالمومنین / خاکیان بر سر زنید، شد عزای شاه دین

محراب خونین، شاهد راز علی بود / آگاه از سوز و گداز علی بود

در و دیوار مسجد ناله سر داد / که افتاد از نفس، فریادِ بیداد

ستون‌های مسجد به لرزه فتادند / شهادت به مظلومی‌اش، جمله دادند

همان‌جا که معراجِ روح علی بود / شد آغازِ پرواز و کوچ علی بود

ز خونِ جبینش، زمین گشت گلگون / دلِ سنگِ محراب، شد چشمه خون

نمازِ سحر، نیمه کاره رها شد / سرِ سجده، حاجت ز داور روا شد

فرود آمد آن تیغ، بر فرقِ ایمان / جدا گشت قرآنِ ناطق، ز قرآن

همان‌جا که می‌گفت راز و نیازش / شهادت رقم خورد، در بینِ رازش

در آن لحظه کعبه سیه‌پوش گردید / چراغِ هدایت، خاموش گردید

محراب کوفه، سند غربت اوست / نشانگرِ اوجِ مظلومیت اوست