شعر دوبیتی در سوگ ختم الانبیاء 1405

فلک را رکن آرامش شکسته / زمین از اشک زهرا (س) گل نشسته. / ملائک در عزا با چشم خونبار / که ختم الانبیا بار سفر بسته.

مدینه می‌زند بر سینه و سر / که خاموش شد چراغ عمر رهبر. / وداع ای بهترین خلق عالم / وداع ای آخرین پیغام‌آور.

جهان شد تیره و تار از فراقت / دل عالم شده خون از داغت. / یتیم شد مکه و یثرب، پیمبر / فدای آن مزار بی چراغت.

رسول الله رفت و غم به پا شد / مدینه کربلای مصطفی شد. / علی (ع) تنها و زهرا (س) سینه سوزان / عزای خاتم پیغمبران شد.

ببار ای آسمان خون جای باران / خزان شد نوبهار گلعذاران. / محمد (ص) رفت سوی حی سبحان / سیه پوشید جمله دوستداران.

دریغا سایه رحمت ز سر رفت / امید و تکیه‌گاه ما پدر رفت. / خدایا صبر ده بر قلب زهرا (س) / که جانان جهان، از این گذر رفت.

الا ای اختر تابان هستی / که بر ما راه حق را باز بستی. / پس از تو وای بر حال غریبان / که رفت آن رشته پیوند و مستی.

تو رفتی و دلم در خون نشسته / تمام شیعیان را دل شکسته. / شفاعت کن مرا روز قیامت / که امیدم به دستان تو بسته.

غریبانه دلم کرده هوایت / فدای گنبد سبز و طلایت. / اگرچه دورم از شهر مدینه / دلم پر می‌کشد سوی سرایت.

سلام ما به قبر بی‌نشانت / به روح پاک و جسم جاودانت. / بگیرید دست ما را یا محمد (ص) / که محتاجیم بر لطف عیانت.

قسم بر نام زیبای محمد (ص) / به آیین دلارای محمد (ص). / نگردد پاک از لوح زمانه / شکوه و فر و سیمای محمد (ص).

اگرچه رفت آن خورشید تابان / ولی نورش بود در جان انسان. / کتابش معجز جاوید تاریخ / کلامش بهترین برهان و درمان.

علم افتاد اگر از دست خاتم / علی (ع) برداشت آن را با دل غم. / ولایت شد ادامه بر نبوت / چنین تکمیل شد دین خدا هم.

سیاه پوشیده کعبه در عزایش / طنین انداز شد صوت درایش. / محمد (ص) رفت اما دین او هست / علی (ع) باشد نگهدار لوایش.

جهان لرزید از فقدان احمد / ولی شد مرتضی جانان احمد. / وصی اوست بر خلق دو عالم / نگهدارنده پیمان احمد.

پدر جان رفتی و تنها شدم من / اسیر موج غم‌ها شدم من. / پس از تو حرمت ما را شکستند / میان شعله‌ها پیدا شدم من.

نبودی تا ببینی ای پدر جان / چه کردند با من و با بیت الاحزان. / در و دیوار شاهد بود بابا / که شد مزد رسالت این‌چنان تان.

پدر رفتی و شهر بی‌وفا شد / نصیب دخترت رنج و بلا شد. / سفارش کرده بودی بر مودت / ولی سیلی جواب مصطفی شد.

غریبم، بی‌کسم، یاری ندارم / به غیر از گریه من کاری ندارم. / ببر من را هم همراهت پیمبر / که طاقت در چنین تاری ندارم.

نگاهت را مگیر از من پدر جان / که می‌سوزد دلم چون شمع سوزان. / قرار ما قیامت یا محمد (ص) / شفاعت کن تو ما را نزد سبحان.