پیام‌های ادبی درباره خاک کربلا و بوی جدایی 1405

خاک کربلا، جنسش از خاک نیست، از دلتنگی است. مشتی از آن را که برداری، صدای تپش قلب زمین را می‌شنوی.

اینجا زمینش داغ است، اما نه از آفتاب؛ از شرم. شرم از اینکه قرار است بهترین بندگان خدا را در آغوش نگیرد، بلکه ببلعد.

بوی جدایی می‌آید. بویی شبیه سوختن چوب، شبیه دود، شبیه گیسوان پریشان. بادها اینجا نوحه می‌خوانند.

کربلا، قطعه‌ای از بهشت نیست؛ بهشت قطعه‌ای از کربلاست که حسرت بوسیدن پای حسین (ع) را داشت.

هر دانه شن در این بیابان، یک روضه ناخوانده است. گوش کن، صدای العطش خاک بلند است.

جدایی، واژه‌ای است که در لغت‌نامه کربلا معنا می‌شود. جدایی سر از تن، جدایی دست از پیکر، جدایی خواهر از برادر.

خاک اینجا بوی سیب می‌دهد، بوی خون تازه، بوی یاس کبود. اینجا معجون عجیبی از عطر و درد است.

وقتی پا بر این خاک می‌گذاری، آهسته قدم بردار. اینجا بال ملائک فرش شده است، مبادا پری بشکند.

دلشوره زینب (س) بی دلیل نیست. این خاک و این افق، بوی غروب سرخ عاشورا را می‌دهد.

کربلا، یعنی جایی که خدا هم برای حسینش روضه خواند قبل از خلقت آدم.

خاک نینوا، منشورِ تجزیه‌ی نور است؛ آنجا که نور حسین (ع) تکثیر می‌شود و جهان را روشن می‌کند، اما خود در تاریکیِ غبار و خون فرو می‌رود.

بوی جدایی، رایحه‌ی غالبِ این اتمسفر است. گویی مولکول‌های هوا با ذرات فراق ترکیب شده‌اند تا نفس کشیدن را برای زینب (س) دشوار کنند.

این بیابان، بومِ نقاشیِ خداوند است که قرار است با رنگ سرخِ خون ثارالله، شاهکارِ «عشق و بلا» را بر آن ترسیم کند.

کربلا، جغرافیایِ درد نیست، تاریخِ عشق است. خاکی که کیمیا شد و مسِ وجودِ زائران را طلا کرد.

از شیارِ هر شخمِ این زمین، صدایِ «هل من ناصر» می‌روید. کربلا، زمینی است که زمان در آن متوقف شده تا ابدیت را معنا کند.

جدایی در کربلا، تفسیرِ تازه‌ای از وصل است. جسم‌ها جدا می‌شوند تا روح‌ها در ضیافتِ «عند ربهم یرزقون» به هم برسند.

زمینِ گرمِ کربلا، تفتیده از آتشِ عشق است، نه حرارتِ خورشید. خاکی که گِلِ آدم را با غمِ آن سرشته‌اند.

اینجا قربانگاهِ اسماعیل‌هاست. خاک، دهان باز کرده تا خونِ خدا را بنوشد و تا قیامِ قیامت، سرخ‌رو بماند.

نسیمِ کربلا، پیام‌آورِ غربت است. هر وزشِ آن، برگی از دیوانِ مصیبت را ورق می‌زند.

بویِ فراق، سنگین‌تر از کوه‌ها بر شانه‌یِ صبرِ زینب سنگینی می‌کند. این خاک، پایانِ خوشی‌هایِ مدینه است.

خاک کربلا / گهواره‌ای است / که تابوت می‌شود / برای شش ماهه‌ای که هنوز تشنه است.

بوی جدایی / مثل مه غلیظ / خیمه‌ها را گرفته است / زینب (س) / بغضش را / گره می‌زند به روسری‌اش.

اینجا زمین / دهان دارد / و آسمان / چشم / هر دو منتظرند / تا خون خدا ببارد.

مشتی خاک برمی‌دارم / بوی بهشت می‌دهد؟ / نه / بوی پیراهنی را می‌دهد / که قرار است غارت شود.

فاصله / بین خیمه و گودال / کم است / اما / برای زینب (س) / هزار سال نوری / طول می‌کشد.

کربلا، خاک نیست؛ داروخانه دردهاست.

بوی خاک کربلا، بوی خداست در رگ‌های زمین.

جدایی، قانون نانوشته این صحراست.

این خاک، امانت‌دار خون خداست.

کربلا؛ جایی که دلتنگی معنا شد.