متن حماسی شاهنامه برای زادروز فردوسی 1404

چو ایران نباشد تن من مباد / در این بوم و بر زنده یک تن مباد. زادروز پاسدار هویت ایرانی، حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد.

بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی. یکم بهمن، سالروز میلاد حکیم توس بر ایران‌دوستان خجسته باد.

به نام خداوند جان و خرد / کزین برتر اندیشه برنگذرد. آغاز پادشاهی کلمات فردوسی بر آسمان ادب پارسی گرامی باد.

ندانی که ایران نشست منست / جهان سر به سر زیر دست منست. زادروز فردوسی بزرگ، احیاگر نام و نشان ایران مبارک.

همه سر به سر تن به کشتن دهیم / از آن به که کشور به دشمن دهیم. اول بهمن، روز بزرگداشت غیرت و حماسه ایرانی مبارک.

دریغ است ایران که ویران شود / کنام پلنگان و شیران شود. زادروز حکیم سخن، فردوسی پاک‌زاد بر عاشقان ایران تهنیت باد.

توانا بود هر که دانا بود / ز دانش دل پیر برنا بود. سالروز تولد بزرگ‌مردی که دانایی را توانایی دانست، گرامی باد.

نبشتن یکی کاخ بد استوار / که از باد و باران نیابد گزند. بنای بلند نظم فارسی، یادگار جاودان فردوسی، پاینده باد.

جهان‌کرده‌ام از سخن چون بهشت / از این بیش تخم سخن کس نکشت. زادروز باغبان بوستان زبان فارسی مبارک.

نمیرم از این پس که من زنده‌ام / که تخم سخن را پراکنده‌ام. یاد و نام فردوسی بزرگ تا ابد در قلب ایرانیان زنده است.

یکم بهمن، روزی است که خورشید حماسه از افق توس طلوع کرد تا ایران هرگز در تاریکی فراموشی نماند.

فردوسی تنها یک شاعر نیست، او شناسنامه و هویت ملی هر ایرانی است. زادروز پدر زبان فارسی مبارک.

اگر شاهنامه نبود، امروز زبان و فرهنگی به نام ایران وجود نداشت. ادای احترام می‌کنیم به ساحت بلند حکیم توس.

ما میراث‌دار رنج‌های سی‌ساله مردی هستیم که کلمات را سربازان دفاع از وطن کرد. زادروزش خجسته.

ایرانِ فردوسی، ایرانی سربلند، خردمند و دادگر است. بیایید در زادروزش، ایران را آنگونه که او می‌خواست بسازیم.

شاهنامه، سند مالکیت معنوی ایرانیان بر تاریخ و تمدن است. سالروز نگارنده این سند زرین گرامی باد.

امروز زادروز مردی است که به ما آموخت هنر نزد ایرانیان است و بس. افتخار می‌کنیم به نام بلندش.

فردوسی، ققنوسی بود که از خاکستر تاریخ، آتش عشق به وطن را شعله‌ور کرد. میلادش مبارک.

هر واژه فارسی که بر زبان می‌آوریم، وام‌دار همت بلند فردوسی است. قدردان میراث او باشیم.

یکم بهمن، فرصتی است برای تجدید پیمان با زبان مادری و فرهنگ غنی ایرانی.

بیا تا جهان را به بد نسپریم / به کوشش همه دست نیکی بریم.

سخن گفتن کژ ز بیچارگی است / به بیچارگان بر بباید گریست.

میازار موری که دانه‌کش است / که جان دارد و جان شیرین خوش است.

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد / ستایش خرد را به از راه داد.

ز روز گذر کردن اندیشه کن / پرستیدن دادگر پیشه کن.

هر آنکس که دارد هش و رای و دین / پس از مرگ بر من کند آفرین.

نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هر چه گویی همان بشنوی.

به یزدان‌گرای و به یزدان‌پناه / برانداز از قلب اهریمن راه.

فریدون فرخ فرشته نبود / ز مشک و ز عنبر سرشته نبود / به داد و دهش یافت آن نیکویی / تو داد و دهش کن فریدون تویی.

که مازندران شهر ما یاد باد / همیشه بر و بومش آباد باد.