در اسلام، عبادات به دو دسته واجب و مستحب تقسیم میشوند. نذری دادن (اگر نذر شرعی واجب نشده باشد) یک عمل مستحب و پسندیده است، اما رعایت حقوق مردم (حقالناس) واجب است. مراجع تقلید بارها تأکید کردهاند که اگر عزاداری یا پخش نذری باعث آزار همسایگان، سد معبر، ترافیک سنگین یا آلودگی محیط زیست شود، نه تنها ثواب ندارد بلکه ممکن است موجب گناه و مدیونی شود.
نذری دادن فقط پختن و پخش کردن غذا نیست، بلکه یک مسئولیت اجتماعی است. بانیان نذری و ایستگاههای صلواتی مسئول نظافت محدوده خود هستند. منظره ظروف یکبار مصرف رها شده در خیابانها پس از عاشورا، زیبنده فرهنگ عاشورایی نیست. فرهنگسازی برای جمعآوری زباله و استفاده از ظروف تجزیهپذیر، وظیفه همه هیئتیهاست.
برای اینکه نذر شرعاً منعقد شود و واجبالاجرا گردد، باید صیغه نذر خوانده شود (حتی به فارسی: برای خدا بر گردن من است که...). اگر صیغه خوانده نشده باشد، تغییر نوع نذر یا زمان آن اشکالی ندارد. همچنین شرط اصلی نذر، حلال بودن مال و مشروع بودنِ کار است. نذری باید از پولی تهیه شود که خمس و زکات آن پرداخت شده باشد.
سلامت عزاداران حسینی بسیار مهم است. رعایت اصول بهداشتی در تهیه مواد اولیه (سالم و تازه بودن)، طبخ (پخت کامل) و توزیع (استفاده از دستکش و ظروف مناسب) ضروری است. ظروف پلاستیکی در تماس با غذای داغ مواد سمی آزاد میکنند، لذا توصیه اکید بر استفاده از ظروف گیاهی یا آلومینیومی است.
با توجه به نیازهای روز جامعه، میتوان نذرهای هوشمندانهتری انجام داد. نذر خون، نذر هزینه درمان بیماران، نذر لوازم تحریر برای دانشآموزان نیازمند، یا نذر آزادسازی زندانیان جرائم غیرعمد، از جمله نذرهایی هستند که گرههای بزرگی از زندگی مردم باز میکنند و رضایت اهل بیت (ع) را نیز در پی دارند.
