عید بیعت، عنوانی است برای روز نهم ربیعالاول که در آن شیعیان به صورت نمادین و معنوی با امام زمان خود (عج) تجدید پیمان میکنند. بیعت به معنای دست دادن برای معامله است؛ در اینجا معامله جان و مال در راه اهداف امام. این روز یادآور این حقیقت است که اگرچه امام در غیبت هستند، اما ولایت و سرپرستی ایشان بر جامعه جاری است و ما مکلف به اطاعت و یاری ایشان هستیم.
اجتماعات عید بیعت که در سالهای اخیر در سراسر ایران و جهان برگزار میشود، دارای پیامهای مهم اجتماعی و سیاسی است. این تجمعات نشاندهنده آمادگی جامعه برای پذیرش حکومت جهانی امام مهدی (عج) است. حضور پرشور مردم، به ویژه جوانان، نشان میدهد که فرهنگ انتظار یک فرهنگ انفعالی نیست، بلکه فرهنگی پویا، حماسی و مسئولیتآفرین است که جامعه را به سمت اصلاح پیش میبرد.
بیعت با امام زمان تنها یک شعار نیست، بلکه تعهدی عملی است. مفاد این عهدنامه شامل مواردی همچون: دوری از گناهان، انجام واجبات، خدمت به مردم، دفاع از مظلومان، اطاعت از نایب برحق ایشان (ولی فقیه) و تلاش برای زمینهسازی ظهور است. کسی که بیعت میکند، یعنی قول میدهد سبک زندگیاش را مهدوی کند و در تمام شئون زندگی رضایت امام را در نظر بگیرد.
در بسیاری از ادعیه، موضوع تجدید بیعت مطرح شده است. مشهورترین آن دعای عهد است که توصیه شده هر صبح خوانده شود و در آن میخوانیم: «اللَّهُمَّ إِنِّي أُجَدِّدُ لَهُ فِي صَبِيحَةِ يَوْمِي هَذَا... عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَيْعَةً لَهُ فِي عُنُقِي» (خدایا من در صبح این روز... عهد و پیمان و بیعتی را که بر گردنم است با او تجدید میکنم). این تکرار نشاندهنده لزوم یادآوری مداوم تعهداتمان نسبت به امام است.
تاریخ اسلام تجربه تلخ بیعتشکنی کوفیان را دارد که امام حسین (ع) را تنها گذاشتند. عید بیعت فرصتی است تا با درس گرفتن از تاریخ، ثابت کنیم که منتظران آخرالزمان، مردانی از جنس آهن هستند که طوفانهای فتنه، پیمانشان را نمیشکند. شعار «ما اهل کوفه نیستیم» در این روز، نماد بصیرت و پایداری بر عهد است.
