شروع ماه صفر با حزن و اندوه عمیقی همراه است. از یک سو یادآور ورود کاروان اسرا به شام و مصائب حضرت زینب (س) است و از سوی دیگر، دلها برای پیادهروی اربعین بیتاب میشود. مومنین در این روزها احساس نیاز بیشتری به معنویت و پشتیبانی الهی دارند، لذا از «نفس حق» دوستان و برادران دینی خود طلب دعا میکنند تا هم بلا دفع شود و هم توفیق عزاداری و زیارت رفیق راهشان گردد.
در روایات آمده است که دعای مومن در حق برادر دینیاش، زودتر از دعای خودش مستجاب میشود و ملائکه آمین میگویند. وقتی دوستان صمیمی در شروع ماه صفر که ماهی پر از خوف و رجاست، برای هم دعا میکنند، حصاری از نور و رحمت اطرافشان ایجاد میشود. این سنت حسنه «التماس دعا»، پیوندهای دوستی را رنگ خدایی میزند.
ماه صفر برای عاشقان امام حسین (ع) مساوی است با لحظهشماری برای اربعین. پیامهای التماس دعا در اول این ماه، غالباً رنگ و بوی طلبِ کربلا و همسفری در مسیر نجف تا کربلا را دارد. دوستان با ارسال این پیامها، به یکدیگر یادآوری میکنند که زمان ثبت نام در کاروان عشق فرا رسیده و باید با دعا و توسل، موانع سفر را برداشت.
در پیامهای دوستانه، تلفیق لحن صمیمی (لوتی، خودمونی) با مفاهیم مذهبی، تاثیرگذاری بالایی دارد. عباراتی مثل «رفیق هیئتی»، «جامونده»، «روسیاه» و «مشتی»، نشاندهنده عمق رفاقت و اشتراک در عقیده است. این نوع پیامها در شبکههای اجتماعی و گروههای دوستانه بسیار دستبهدست میشود.
با توجه به اینکه ماه صفر پایان دو ماه عزاداری (محرم و صفر) است، یکی از مهمترین دعاها، قبولی عزاداریها و عاقبت بخیری است. درخواست دعا از دوستان برای اینکه «عزاداریمان ذخیره قبر و قیامت شود»، نشاندهنده بصیرت و دوراندیشی مومن است.
