متن احساسی درباره زبان مادری و لالایی‌های کودکی 1404

زبان مادری، اولین وطنی است که در آن ساکن شدم. وطنی ساخته شده از واژه‌های محبت‌آمیز تو مادر.

هنوز هم وقتی می‌ترسم، به زبانی دعا می‌کنم که تو در گهواره به من آموختی. زبان مادری، زبان قلب من است.

لالایی‌هایت، اولین کلاس درس ادبیات من بود. چه شیرین بود مشقِ عشق نوشتن با صدای تو.

زبان مادری من، عطر دامان تو را می‌دهد. کلماتی که بوی امنیت، بوی خانه و بوی کودکی می‌دهند.

ما در زبان‌های دیگر فقط حرف می‌زنیم، اما در زبان مادری زندگی می‌کنیم، گریه می‌کنیم و عاشق می‌شویم.

ریشه‌های من در واژه‌هایی است که تو در گوشم زمزمه کردی. درخت وجودم با آب لالایی‌های تو قد کشید.

هر کلمه‌ای که از دهانم خارج می‌شود، پژواک صدای توست که در جانم ته‌نشین شده است.

فرقی نمی‌کند به چند زبان مسلط باشم، زبان درد و دل‌هایم همیشه همان زبانی است که با آن گفتی: جانِ مادر.

زبان مادری، بند نافی است که هرگز بریده نمی‌شود. اتصالی ابدی به اصالت، به خاک و به تو.

موسیقیِ کلماتت، زیباترین سمفونی جهان بود که خواب را به چشمانم هدیه می‌داد.

زبان مادری، جغرافیای روح من است؛ مرزهایش را لالایی‌های تو مشخص کرده‌اند.

واژه‌ها در زبان مادری، پروانه‌هایی هستند که روی گل‌های قالی کودکی‌ام نشسته‌اند.

من با شیرِ جان تو و کلماتِ زبان تو، همزمان تغذیه شدم. این دو معجون، هویت مرا ساختند.

زبان مادری، کلید صندوقچه خاطرات است. هر واژه، دری است به اتاقی روشن در گذشته‌های دور.

چون مرواریدی در صدف، زبان مادری را در گنجینه قلبم حفظ کرده‌ام. این میراث نیاکان من است.

زبان مادری، زبان احساس.

لالایی‌هایت، سرود ملی قلب من.

اولین کلام، اولین عشق.

هویت من، زبان من.

ریشه‌هایم در کلام توست.

زبان مادری، خانه امن من.

با اصالتم زنده‌ام.

زبان مادری، زبان مادری.

میراث ناملموس عشق.

کودکی‌ام در کلمات تو جاریست.