دلنوشته احساسی: کاش زندگی هم منتور داشت 1404

کاش زندگی هم مثل محیط کار، یه منتور داشت. یکی که وقتی گم می‌شدی، دستت رو می‌گرفت و می‌گفت: نترس، این راه رو من قبلاً رفتم، تهش بن‌بسته، از اون طرف برو.

چقدر هزینه‌های گزافی دادیم بابت تجربه‌هایی که می‌شد با یک جمله راهنمایی، اصلاً تجربشون نکرد. کاش زندگی هم دفترچه راهنما و پشتیبان داشت.

خدایا، ما تو این دنیا خیلی تنهاییم. همه دارن آزمون و خطا می‌کنن. کاش یه منتور می‌فرستادی که فقط بشینیم روبروش و بگیم: خسته‌ام، بعدی رو تو بگو چیکار کنم.

بزرگترین حسرت زندگی اینه که وقتی جواب‌ها رو یاد می‌گیریم که دیگه سوال‌ها عوض شدن. اگه یه منتور داشتیم، شاید زودتر به جواب‌ها می‌رسیدیم.

منتور داشتن یعنی قرض گرفتن عقل و تجربه دیگران. حیف که ما تو مهم‌ترین تصمیم‌های زندگی، فقط به عقل ناقص خودمون تکیه کردیم و باختیم.

گاهی دلم میخواد زندگی رو Pause کنم، منتورم رو صدا بزنم و بگم: ببین این سکانس خیلی سخته، میشه تو بازی کنی؟ من دیگه بریدم.

ما نسل آزمون و خطاییم. نسل سوختن و ساختن. کاش کسی بود که نقشه‌ی گنج رو نشونمون می‌داد، قبل از اینکه پیر بشیم و نای گشتن نداشته باشیم.

روز جهانی منتورینگ مبارک، ولی کاش این روز رو به قلب‌های سرگردانمون تبریک می‌گفتیم که سال‌هاست دنبال یه راهنما می‌گردن و پیدا نمی‌کنن.

یه جایی تو زندگی هست که دیگه نصیحت نمی‌خوای، فقط یکی رو می‌خوای که بیاد بگه: میدونم سخته، ولی درست میشه، من هواتو دارم. نقش منتور دقیقاً همین بود که ما نداشتیم.

افسوس که زندگی دکمه Undo نداره، ولی اگه منتور داشتیم، شاید کمتر نیاز به این دکمه پیدا می‌کردیم.

شاید منتور واقعی زندگی، همون صدای وجدانه که خیلی وقتا نشنیده گرفتیمش. کاش گوش‌هامون شنواتر بود.

درسته که زندگی منتور رسمی نداره، ولی خدا هزاران نشونه و آدم سر راهمون گذاشته که هر کدوم یه درس بودن. شاید منتور ما، مجموع همین نگاه‌هاست.

بهترین منتور دنیا، شکست‌های ما بودن. هر بار که زمین خوردیم، یه درس بزرگ گرفتیم که هیچ استادی نمی‌تونست یادمون بده.

شاید قرار نیست کسی دستمون رو بگیره، شاید قراره خودمون منتورِ خودمون بشیم و قهرمان قصه‌ی زندگی‌مون باشیم.

دنبال منتور نگرد، به قلبت رجوع کن. خدا قطب‌نمای هدایت رو تو وجود خودت کار گذاشته، فقط باید گرد و خاکش رو پاک کنی.

قرآن و اهل بیت (ع)، منتورهای واقعی بشریت هستن که نقشه‌ی راه سعادت رو هزار و چهارصد سال پیش برامون ترسیم کردن. ما کم‌کاری کردیم تو خوندن نقشه.

زندگی معلم سخت‌گیریه، اول امتحان می‌گیره بعد درس میده. ولی همین سختی‌هاست که از ما آدم‌های آبدیده می‌سازه.

کاش زندگی منتور داشت؟ داره رفیق! پدر و مادر اولین و دلسوزترین منتورهای زندگی بودن که قدرشون رو ندونستیم.

امیدوارم یه روزی برسه که خودت بشی اون منتوری که همیشه آرزوش رو داشتی برای یه آدم سرگردان دیگه.

خدا هیچ بنده‌ای رو بدون راهنما رها نکرده. گاهی راهنما یه کتابه، گاهی یه دوست، و گاهی یه درد عمیق که بیدارت می‌کنه.

انسان موجودی است پرتاب شده در هستی، محکوم به آزادی و انتخاب. منتور شاید بتواند راه را نشان دهد، اما بار انتخاب همیشه بر دوش خود ماست.

تراژدی زندگی این نیست که راهنما نداریم، این است که اغلب راهنماها را می‌بینیم اما غرورمان اجازه نمی‌دهد دستشان را بگیریم.

منتورینگ یعنی انتقال خرد. اما خرد چیزی نیست که تزریق شود، باید در کوره رنج و تجربه شخصی ذوب شد تا به آن رسید.

ما همه نابینایانی هستیم که عصای سفید تجربه را به دست گرفته‌ایم. کاش کسی بود که بینا بود و دستمان را می‌گرفت.

زندگی شطرنجی است که حریفمان تقدیر است. کاش منتوری کنارمان نشسته بود و بهترین حرکت مهره‌ها را گوشزد می‌کرد.

شاید معنای زندگی همین جستجو برای پیدا کردن راه باشد، نه رسیدن. اگر منتور همه چیز را می‌گفت، لذت کشف کردن از بین می‌رفت.

تنهایی وجودی انسان با هیچ منتوری پر نمی‌شود. ما تنها به دنیا می‌آییم و تنها می‌رویم، منتورها فقط همسفران موقتی‌اند.

ای کاش می‌شد تجربه را مثل فایل دانلود کرد و روی مغز نصب کرد. آن وقت دیگر نیازی به پیر شدن برای فهمیدن نبود.

تفاوت زندگی و مدرسه این است که در مدرسه درس می‌خوانی و امتحان می‌دهی، در زندگی امتحان می‌دهی و درس می‌گیری. جای خالی منتور اینجاست که حس می‌شود.

هر چروک روی صورت و هر تار موی سفید، رد پای منتوری به نام روزگار است که درس‌هایش را روی تنمان حک کرده است.