دلنوشته پدر و دختری برای شب سوم محرم و روضه خرابه شام 1405

دخترم را که بغل می‌کنم، تنم می‌لرزد. یاد دختری می‌افتم که در خرابه شام، به جای آغوش گرم پدر، سر بریده‌اش را بغل کرد. بمیرم برای دلت یا حسین.

بابا جان گفتن دخترم قند در دلم آب می‌کند، اما امان از دل ارباب وقتی صدای «یا ابتا» رقیه از کنج ویرانه بلند شد. چه کشید آن سر روی نیزه؟

امشب دخترم با شیرین‌زبانی‌هایش دلم را برد. ناگهان یاد سه ساله کربلا افتادم. او هم شیرین‌زبانی کرد، اما برای سر خونی بابا... زبانم لال.

هر بار که خار در پای دخترم می‌رود، دنیا روی سرم خراب می‌شود. یا حسین، تو چطور طاقت آوردی وقتی دیدی پای رقیه‌ات پر از آبله و زخم خار مغیلان است؟

دختر یعنی بابایی... و چه دردناک است وقتی بابایی‌ترین دختر دنیا، با دیدن سر پدر دق کند و جان دهد. امشب شب دختردارهاست، شب گریه برای رقیه.

وقتی موهای دخترم را شانه می‌زنم، دستم می‌لرزد. یادم می‌آید رقیه (س) می‌گفت: بابا، موهایم سوخته، با چه شانه‌ای مرتبش کنم؟

دخترم، عزیزکم، آرام بخواب. امشب در خرابه شام دختری بیدار است که خواب از چشمانش ربوده شده. او منتظر باباست، بابایی که با بوی نان می‌آید، نه... با بوی خون.

پدر بودن حس عجیبی است. اما حسینی بودن و پدر بودن، یعنی هر لحظه ترس از دست دادن، ترس از اسیری، ترس از خرابه. سلام بر صبر حسین.

امشب روضه خوان نمی‌خواهم. فقط کافیست دخترم بگوید «بابا» و من یاد آن لحظه‌ای بیفتم که رقیه گفت: چه کسی رگ‌های گلویت را بریده پدر؟

خدا هیچ پدری را شرمنده دخترش نکند. اما حسین (ع) شرمنده نشد، او تمام هستی‌اش را داد، حتی سرش را، تا رقیه درس عشق بدهد.

گوشواره‌های دخترم را در آوردم. می‌ترسم. می‌ترسم از روضه غارت... یا رقیه، چه کردند با گوش‌های کوچکت؟

امشب به دخترم گفتم قصه‌ی دختری را که کاخ ظلم را با اشک‌هایش ویران کرد. پرسید: بابا، او الان کجاست؟ گفتم: در آغوش خدا.

کاش می‌شد تاریخ را پاک کرد. کاش خرابه شام هتل بود. کاش سر بابا روی بدن بود. کاش رقیه (س) فقط خواب بد دیده بود...

شرمنده‌ام که دخترم در امنیت است و دختر ارباب در خرابه امنیت نداشت. یا صاحب الزمان، انتقام آن سیلی‌ها را بگیر.

امشب هر پدری باید برای دخترش اسپند دود کند و صدقه بدهد، به یاد دختری که در سه سالگی پیر شد و پر کشید.

دختر، لبخند خداست. و رقیه (س)، زیباترین لبخند خدا بود که بر چهره‌ی خونین عاشورا نقش بست.

رابطه پدر و دختر، از جنس نور است. در خرابه شام، این نور با تاریکی ظلم درآویخت و سرانجام خورشید (سر امام) بر تاریکی پیروز شد.

ای سه ساله که پیر تاریخ شدی، به ما بیاموز چگونه با دستان بسته، گره‌های کور عالم را باز کنیم.

بابا... این کلمه دو بخش است، اما در خرابه شام هزار بخش شد. هر بخشش یک زخم، یک درد، یک ناله.

امشب قلمم گریه می‌کند. می‌خواهد از موی سوخته و صورت کبود بنویسد، اما شرم می‌کند. سلام بر بانوی کوچک شام.

دختردارها امشب خوب می‌فهمند حال ارباب را.

رقیه جان، من و دخترم فدای تاول پاهایت.

بابا گفتن دخترم، روضه مجسم است امشب.

امان از دل زینب، امان از ناله رقیه.

دختر سه ساله و سیلی؟ خدا صبرمان دهد.

خرابه چراغ نداشت، رقیه با ماه صورتش روشنش کرد.

بابایی‌ترین دختر دنیا، امشب به آرزویش رسید.

سرت سلامت دخترم، فدای سر بریده حسین.

سه سالگی اوج شیرین زبانی است، نه اوج روضه خوانی.

یا رقیه، دست دخترم در دست توست.