سربازی در ایران منبع بیپایانی از شوخیها، لطیفهها و خاطرات طنز است. اصطلاحاتی مثل «آشخور»، «یقلوی»، «اضافه خدمت» و «دژبان» بخش جداییناپذیری از فرهنگ عامه پسران ایرانی است. پیامکهای طنز روز ارتش برای کسانی که هنوز به سربازی نرفتهاند یا غایب هستند، راهی برای کاهش استرس و ترس آنها از این دوران با زبانی شوخ و دوستانه است.
ترس از سربازی، ترسی آمیخته با هیجان است. دوستان و اطرافیان معمولاً با اغراق کردن درباره سختیهای خدمت، سر به سر مشمولین میگذارند. این شوخیها (مثل کچل کردن یا تنبیهشدن) در واقع نوعی آمادهسازی روانی برای ورود به محیطی جدید و متفاوت است. روز ارتش بهانهای است تا با این شوخیها، تلنگری به کسانی زده شود که خدمت خود را به تعویق میاندازند.
شوخی با سربازان غایب یا در آستانه اعزام، بخشی از خاطرات دوران جوانی است. این پیامکها بعدها که فرد به خدمت رفت و برگشت، تبدیل به نوستالژیهای خندهداری میشود. ادبیات این پیامها معمولاً صمیمی، کمی تهدیدآمیز (به شوخی) و پر از اصطلاحات خاص نظامی است.
هرچند ظاهر این پیامها طنز است، اما در لایه زیرین، نوعی تشویق دوستانه به انجام وظیفه قانونی نهفته است. یادآوری اینکه «بالاخره باید رفت» یا «شتری است که در خانه همه میخوابد»، فرد را با واقعیت اجتنابناپذیر خدمت سربازی روبرو میکند و او را از بلاتکلیفی درمیآورد.
باید توجه داشت که سرباز فراری بودن یا غیبت از خدمت، جرمی قانونی است. بنابراین شوخیها باید به گونهای باشد که جنبه سرگرمی داشته باشد و نه تشویق به قانونگریزی. هدف، خنداندن و کم کردن ترس است، نه تایید فرار از مسئولیت.
