خاطرات طنز و شیرین از گم شدن‌های مسیر اربعین 1405

رفتم به یه عراقی بگم شارژر داری؟ گفتم «شاحن؟» گفت «لا». کلی پانتومیم بازی کردم آخرش فهمید، گفت «آها، شاحن!» نگو لهجه‌م رو متوجه نمیشد، فکر میکرد دارم اسم غذا میگم!

گم شده بودم، رفتم پیش پلیس عراقی گفتم «انا گمشدگان!» بنده خدا هاج و واج نگام میکرد. آخرش دستمو گرفت برد پیش یه ایرانی گفت خودت ترجمه کن چی میگه این.

یه بار خواستم به عربی بگم خسته‌م، گفتم «انا تعبان» (من مار هستم!) عراقی‌ها فرار کردن. بعد فهمیدم باید می‌گفتم تعبان با کسره، نه فتحه!

رفیقم گم شد، رفتیم بلندگو پیج کنیم. طرف اسمش «اسکندر» بود. عربه هی میگفت «السکندر؟» ما میگفتیم نه اسکندر! آخرش گفت «بابا همون الکساندر شما!»

خواستم بگم دستشویی کجاست، هول شدم گفتم «وین الحمام؟» (کبوتر کجاست؟) طرف یه ساعت داشت آسمون رو نشون میداد میگفت کبوترها اونجان.

شب تو یه موکب خوابیدم، صبح بیدار شدم دیدم همه دارن عربی حرف میزنن. نگو دیشب تو تاریکی اشتباهی رفتم قاطی عشایر بصره! کلی تحویلم گرفتن و صبحانه دادن.

کفشم رو گم کردم، یه لنگه دمپایی قرمز پیدا کردم با یه لنگه دمپایی آبی. تا کربلا شدم سوژه کاروان، همه میگفتن این پرسپولیسی-استقلالیه وحدت رو رعایت کرده.

وسط راه رفیقم رو دیدم کلی ذوق کردیم بغلش کردم، بعد که جدا شدیم دیدم اشتباه گرفتم! بنده خدا عراقی بود داشت خفه میشد ولی به روم نیاورد.

داشتم با تلفن حرف میزدم، حواسم نبود رفتم تو صف دستشویی زنانه! یهو دیدم جیغ و داد بلند شد، با سرعت نور فرار کردم.

فکر کردم عمود ۲۰۰ هستم، زنگ زدم به دوستم گفتم بیا من اینجام. نگو عمود ۲۰۰۰ بودم! بنده خدا کل مسیر رو برگشت تا منو پیدا کنه.

گم شده بودم و گرسنه. یه پیرمرد عراقی دستم رو گرفت برد خونش. نه من زبون اون رو میفهمیدم نه اون. ولی انقدر محبت کرد که انگار نوه گمشدش رو پیدا کرده.

یه بچه کوچولو گم شده بود، گریه میکرد. یه موکب‌دار عراقی نشوندش رو شونه‌هاش، هی شکلات میداد و میچرخوندش تا باباش پیدا شد.

دنبال کاروانم میگشتم، یه گروه پاکستانی دیدم داشتن سینه‌زنی میکردن. رفتم وسطشون نیم ساعت سینه زدم تا آخرش شام دادن. بهترین قیمه عمرم بود.

کیفم رو گم کردم، ناامید نشسته بودم. یه پسر جوون عراقی دوید دنبالم کیفم رو داد. نگو جا گذاشته بودم تو موکب قبلی، اونم ۲ کیلومتر دنبالم دویده بود.

گم شدن بهونه شد با یه گروه از بچه‌های اصفهان آشنا بشم. انقدر باحال بودن که کلا بیخیال کاروان خودم شدم و با اونا ادامه دادم.

داشتم دنبال عمود ۱۳۳ میگشتم، چشمام درست نمیدید رفتم عمود ۱۱۳۳! وقتی فهمیدم اشتباه اومدم که دیگه رسیده بودم کربلا!

رفیقمون خواب موند، ما رفتیم. بیدار شد دید هیچکس نیست. پیاده راه افتاد، شانسی سوار یه کامیون هندوانه شد، زودتر از ما رسید کربلا!

یه بار اشتباهی سوار ون سامرا شدم به جای کربلا. وسط راه فهمیدم، راننده انقدر خندید که نگو. مجانی برم گردوند سر دوراهی.

کوله پشتیم شبیه یکی دیگه بود، اشتباهی برداشتم. توش پر از پوشک بچه بود! تا دو روز دنبال صاحبش میگشتم، آخرش تو حرم پیداش کردم.

قرار بود عمود ۵۰۰ همدیگه رو ببینیم. من رفتم ۵۰۰ نجف، اون رفت ۵۰۰ کربلا (از سمت بغداد)! دو روز دنبال هم بودیم.

گم شدم، پول هم نداشتم. رفتم پیش یه فلافلی گفتم «پول ماکو، گشنه». یه ساندویچ داد دستم، یه ۵ هزار تومنی هم گذاشت تو جیبم!

رفیقم کفشش پاره شد، با پلاستیک زباله کفش درست کرد. شبیه فضانوردا شده بود. هر کی میدید عکس میگرفت.

وسط بیابون گم شدیم، یه وانت اومد سوارمون کرد. پشت وانت پر گوسفند بود. تا مقصد بع‌بع کردیم و خندیدیم.

فکر میکردم گوشیم گم شده، نیم ساعت داشتم با نور همون گوشی دنبالش میگشتم! خستگی اربعین آدم رو توهمی میکنه.

یه جا خوابیدم بیدار شدم دیدم یه پتو رومه که روش نوشته «وقف حضرت عباس». نفهمیدم کی انداخته بود روم، ولی گرم‌ترین پتوی دنیا بود.