دلنوشته‌های دخترانه و احساسی برای دلتنگی حرم در روز اربعین 1405

آقای خوبم، دخترت باز هم دلتنگ است. گوشه اتاق نشسته‌ام و عکس گنبدت را بغل کرده‌ام. کاش الان گوشه یکی از رواق‌هایت نشسته بودم و با چادرم اشک‌هایم را پاک می‌کردم.

بابا حسین جان، دلم برای آن لحظه‌ای تنگ شده که میان شلوغی بین‌الحرمین، احساس امنیت می‌کردم. انگار در خانه پدری‌ام بودم. اینجا همه چیز غریبه است، من وطنم را می‌خواهم.

دخترها بابایی‌اند... این جمله را که می‌شنوم آتش می‌گیرم. من هم بابایی‌ام، اما بابای من فرسخ‌ها دورتر، در کربلاست. دلم لک زده برای یک بار دیگر گفتنِ السلام علیک یا اباعبدالله روبروی ضریح.

چادرم بوی هیئت می‌دهد، اما دلم بوی حرم می‌خواهد. امروز که همه راهی شده‌اند، من کنج خانه با خیالت راه می‌روم. قدم به قدم... عمود به عمود... در ذهنم.

یا رقیه خاتون، تو هم دختر بودی و دلتنگ بابا. حالِ دلِ دخترانِ جامانده را تو خوب می‌فهمی. به حق پاهای پر از آبت، برات کربلای ما را امضا کن.

دلم می‌خواهد بیایم حرم، یک گوشه دنج پیدا کنم، سرم را روی زانو بگذارم و آنقدر گریه کنم تا سبک شوم. اینجا هوای شهر سنگین است، نفس کشیدن بدون کربلا سخت است.

همه دوستانم عکس‌هایشان را فرستادند. همه رسیدند. من ماندم و یک دنیا حسرت و یک صفحه گوشی که شده پنجره فولاد من. آقای مهربان، دخترت را فراموش نکن.

می‌گویند دخترها نازدارند، خریدار نازشان پدر است. یا اباعبدالله، نازِ دلِ شکسته مرا هم می‌خری؟ من جز تو کسی را ندارم که پناهم باشد.

کاش کبوتر بودم... نه، کاش غبار بودم روی فرش‌های حرمت. کاش ذره‌ای بودم معلق در هوای بین‌الحرمین. فقط باشم... در هوای تو باشم.

امروز اربعین است و من دورم. اما قلبم، روحم و تمام هستی‌ام آنجاست. کنار ضریح شش گوشه. دخترت از راه دور سلام می‌دهد: بابی انت و امی یا حسین.