حضرت ابالفضل العباس (ع) بزرگترین جانباز تاریخ اسلام است که با تقدیم دستان و چشمان خود در راه دفاع از ولایت، به مقام بابالحوائجی رسید. نامگذاری روز ولادت ایشان به عنوان روز جانباز، نشاندهنده شأن و منزلت والای جانبازانی است که با تأسی به آن حضرت، بخشی از سلامتی خود را فدای اسلام و میهن کردند.
عموی جانباز در خانواده، تنها یک خویشاوند نیست؛ بلکه یک سند زنده از تاریخ و افتخار است. احترام به او و تبریک روز جانباز، به نسل جدید (برادرزادهها) میآموزد که ارزشهایی مانند ایثار، وطندوستی و شجاعت چقدر گرامی و محترم هستند.
جانبازان با دردهای جسمی و روحی ناشی از جنگ دست و پنجه نرم میکنند. وظیفه ما تنها تبریک گفتن نیست، بلکه سرکشی مداوم، درک شرایط جسمانی آنها و کمک به رفع نیازهایشان، کمترین کاری است که میتوان برای قدردانی انجام داد.
مقام معظم رهبری جانبازان را «شهید زنده» نامیدهاند. این بدان معناست که اجر جانباز کمتر از شهید نیست، بلکه شاید بیشتر هم باشد، زیرا آنها سالها رنج مجروحیت را با صبر و شکیبایی تحمل میکنند و همچنان در مسیر حق استوارند.
مهمترین ویژگی حضرت عباس (ع) ادب و وفاداری نسبت به امام زمانش بود. جانبازان عزیز نیز با وفاداری به آرمانهای انقلاب و اسلام، این درس را عملی کردهاند. تبریک به آنها، تبریک به وفاداری و بصیرت است.
