تبریک ولادت امام رضا (ع) به بیماران و دعای شفا (دارالشفای رضوی) 1405

عزیز دلم، در شب ولادت امام رضا (ع) که طبیب دل‌هاست، برایت از پنجره فولادش شفای عاجل می‌طلبم. عیدت مبارک.

میلاد امام رئوف مبارک. ان‌شاءالله عیدی امسالت، سلامتی کامل و بازگشت شادابی به وجودت باشد.

می‌گویند امام رضا (ع) دست رد به سینه کسی نمی‌زند. در این روز عزیز، نام تو را در حرمش زمزمه کردم. زود خوب شو.

تولدت امام رضا (ع) مبارک. نذر کرده‌ام وقتی خوب شدی، با هم برویم پابوس آقا. قوی باش.

ای که در بستر بیماری هستی، دلت را روانه مشهد کن. طبیبِ ما، نگاهش درمان است. ولادتش مبارک و تنت سلامت.

امروز روزِ شفاست. روزِ تولدِ کسی که دارالشفایش امیدِ ناامیدان است. برایت سلامتی آرزو دارم.

غم مخور، امامِ مهربانی‌ها هوایِ بیماران را دارد. میلادش را به تو تبریک می‌گویم و منتظرِ خبرِ سلامتی‌ات هستم.

پرستویِ بیمارِ من، ان‌شاءالله به حقِ امام رضا (ع) به زودی بال و پر می‌گیری. عیدت مبارک.

دوست خوبم، بیماری آزمایش است و شفا پاداش. از ضامن آهو خواستم ضامن سلامتی‌ات شود. ولادت مبارک.

در شب میلاد شمس‌الشموس، نورِ سلامتی بر جسم و جانت بتابد. دوستت دارم و برایت دعا می‌کنم.

یا امام رضا، به حقِ جوادت، این بیمارِ منظور را لباسِ عافیت بپوشان. ولادتت مبارک آقای کریم.

خدایا به حرمتِ آبرویِ امام هشتم در این روز عزیز، تمام بیماران و عزیزِ ما را شفا عنایت فرما.

یا من اسمه دواء و ذکره شفاء، به حقِ امام رئوف، درد و بلا را از تنِ بیماران دور کن.

آقا جان، تو که ضامنِ آهو شدی، ضامنِ سلامتیِ این بیمارِ خسته هم باش. تولدت مبارک.

اللهم اشف کل مریض. خدایا عیدیِ ما را در روز ولادت امام رضا (ع)، شفایِ بیماران قرار ده.

دست‌هایمان به سویِ آسمانِ مشهد دراز است. یا طبیبَ النفوس، نظری به این بسترِ بیماری کن.

ای سبزیِ گنبدت آرامشِ نگاهِ خسته بیماران، در سالروز ولادتت، معجزه شفا را به ما هدیه کن.

یا ضامن آهو، گره از کارِ فروبسته بیماران باز کن. امیدمان بعد از خدا به توست.

خدایا به غربتِ امام رضا (ع) قسم، هیچ خانواده‌ای را با بیماریِ عزیزش امتحان نکن. آمین.

از راه دور دخیل بسته‌ایم. یا امام رضا، دستی بر سرِ بیمارِ ما بکش. شفایِ تو، آنی است.

پنجره فولادِ رضا (ع) هنوز هم معجزه می‌کند. ناامید نباش، شاید همین امروز نوبتِ تو باشد.

دردها ماندگار نیستند وقتی طبیبی چون رضا (ع) داریم. لبخند بزن که میلادِ اوست.

حکمتِ خدا با رحمتِ امام رضا (ع) در هم آمیخته است. مطمئن باش روزهایِ خوب و سلامتی در راهند.

بیمارستانِ اصلیِ ما، حرمِ امام رضاست. پرونده‌ات را سپردم دستِ خودش. نگران نباش.

دل‌خوش باش به کرامتِ خاندانی که عادتشان احسان و سجیه آن‌ها کرم است. عیدت مبارک.

شفا یعنی یک نگاهِ او. و او رئوف‌تر از آن است که نگاهش را دریغ کند. تولدش مبارک.

امروز روزِ توست، روزی که می‌توانی سلامتی‌ات را از دستانِ مبارکِ ثامن‌الحجج بگیری.

هر نفس که می‌کشی، فرصتی برایِ معجزه است. به معجزهِ عشقِ رضوی ایمان داشته باش.

شبِ تاریکِ بیماری با طلوعِ خورشیدِ هشتم به پایان می‌رسد. صبور باش.

تو تنها نیستی، دعایِ خیرِ زائرانِ حرم پشتِ سرِ توست. به امیدِ دیدارت در سلامتِ کامل.

پدر/مادر عزیزم، در شب ولادت امام رضا (ع) تنها دعایم سلامتی شماست. سایه‌تان مستدام.

همسر مهربانم، ان‌شاءالله به برکتِ این روز عزیز، بیماری از وجودت رخت بربندد. عیدت مبارک.

فرزند دلبندم، تو را به امامِ مهربانی‌ها سپردم. زود خوب شو تا خنده به خانه‌مان برگردد.

خواهر/برادر عزیزم، ولادت امام رضا (ع) مبارک. دلم روشنه که آقا شفات رو امضا کرده.

عزیزِ دلم، تختِ بیمارستان جایِ تو نیست. بلند شو که دلم برایِ دیدنِ رویِ ماهت تنگ شده. یا امام رضا کمکش کن.

مادربزرگ/پدربزرگ خوبم، نذر کردم خوب شین براتون آشِ نذری بپزم. عیدتون مبارک.

خانواده یعنی امید. ما همه کنارتیم و از امام رضا (ع) سلامتیت رو می‌خوایم.

اشک‌های ما در شبِ میلاد، نذرِ سلامتیِ توست. برگرد به آغوشِ خانواده.

خانه بی تو سوت و کور است. یا امام رضا، چراغِ خانه‌مان را دوباره روشن کن.

عزیزم، این روزها می‌گذرد و خاطرهِ شفا گرفتنت از امام رضا (ع) باقی می‌ماند.

طبیبِ ماست آن که نامش رضاست. نسخهِ او، جرعه‌ای از آبِ سقاخانه و نگاهی از سرِ لطف است.

ای که مسیحایِ ایرانی، دمِ تو شفابخشِ جان‌هایِ خسته است. ولادتت مبارک.

بیماران، کبوترانِ شکسته‌بالی هستند که در صحنِ تو التیام می‌جویند.

دارالشفایِ تو، نه با دارو، که با نگاه اداره می‌شود. ما را دریاب ای نگاهِ مهربانِ خدا.

در بازارِ طبابت، تو آن حکیمِ حاذقی که بی مزد و منت شفا می‌دهی.

گرد و غبارِ کفش‌داری‌ات، توتیایِ چشمِ بیماران است.

ای پنجره فولادت، تجلی‌گاهِ معجزاتِ عیسی دَم. میلادت مبارک.

دستی که به ضریحِ تو می‌رسد، دستِ خالی برنمی‌گردد، حتی اگر شفا، صلاحِ او نباشد، صبر هدیه می‌گیرد.

نامت را بر زخم‌هایمان می‌گذاریم و مرهم می‌شویم. یا من اسمه دوا.

به حقِ آن لحظه‌ای که آهو را ضمانت کردی، ضمانتِ این تن‌هایِ رنجور را هم بپذیر.