دلنوشته‌ای برای کودکانی که از تحصیل محرومند در روز جهانی آموزش 1404

روز جهانی آموزش است، اما دلم برای کودکانی می‌گیرد که سهمشان از مدرسه، حسرت پشت پنجره‌هاست.

به کدامین گناه، استعدادهای درخشان در کوره‌های آجرپزی و خیابان‌های سرد، خاک می‌خورند؟ جای شما نیمکت مدرسه است، نه پیاده‌رو.

تحصیل حقِ مسلم توست، نه آرزوی دست‌نیافتنی. شرمنده‌ایم که دنیای ما نتوانسته مداد را جایگزین ابزار کار در دستان کوچکت کند.

کودک محروم از تحصیل، تو گنجینه‌ای هستی که کلیدش گم شده است. روز آموزش، روز یادآوری درد توست.

صدای زنگ مدرسه برای همه زیباست، جز برای کودکی که باید صدای ابزار کار را تحمل کند. عدالت آموزشی کجاست؟

قلم در دستان تو سلاحی برای تغییر دنیاست، حیف که این سلاح را از تو دریغ کرده‌اند.

روز جهانی آموزش مبارک نیست، تا زمانی که حتی یک کودک به دلیل فقر، از آموختن محروم باشد.

چشمان پر از هوش تو پشت چراغ قرمز، کتابی است که خوانده نشد. قلبم برای رویاهای بربادرفته‌ات درد می‌کند.

کاش می‌شد تمام تخته‌سیاه‌های دنیا را نردبانی کرد تا تو از دیوار فقر بالا بروی و به ستاره دانایی برسی.

برای تمام «بابا نان داد»هایی که هرگز نتوانستی بنویسی، و برای تمام «آب»هایی که در حسرتش ماندی، شرمنده‌ایم.

بیایید در روز جهانی آموزش، صدای کودکانی باشیم که فقر، صدایشان را بریده است.

هیچ کودکی نباید به خاطر نداشتن کفش، از دویدن در مسیر دانایی باز بماند. یاری‌گر باشیم.

تحصیل رایگان و باکیفیت، حق تمام کودکان این سرزمین است. به امید روزی که هیچ کودکی کار نکند جز روی دفتر مشق.

نور دانش حق توست فرزندم. امیدواریم روزی برسد که سقف تمام مدارس، آسمان آبی رویاهای تو باشد.

هر کودکی که از تحصیل باز می‌ماند، چراغی در آینده خاموش می‌شود. بیایید چراغ‌افروز باشیم.