دلنوشته اربا اربا شدن علی‌اکبر و حال امام حسین 1405

اربا اربا یعنی چه؟ یعنی پدری بالای سر جوانش برسد و ندانَد چگونه او را بغل کند. هر گوشه را که برمی‌دارد، گوشه‌ی دیگر می‌ماند.

می‌گویند حسین (ع) پیر شد، درست همان لحظه‌ای که صدای «یا ابتا»ی علی را شنید. به میدان که رسید، زانوهایش لرزید. زانوی حسین (ع) لرزید...

نوشته‌اند که حسین (ع) صورت بر صورت خونین علی گذاشت و نفس‌هایش به شماره افتاد. دشمن هلهله می‌کرد و پدر جان می‌داد.

«ولدی علی...» این صدا، صدای شکستن استخوان‌های صبر حسین بود. جوانش را تکه تکه کرده بودند، آنقدر که عبا لازم شد.

اربا اربا یعنی جای سالمی بر بدن نمانده. یعنی شبیه‌ترین آینه به پیامبر، زیر سم اسب‌ها هزار تکه شده است. امان از دل حسین.

چگونه به خیمه برگردد؟ پدری که عصای دستش را، امیدش را، و نور چشمانش را در خاک و خون دیده. دنیا بعد از تو تیره و تار است علی جان.

جوانان بنی‌هاشم بیایید... حسین (ع) دیگر توان ندارد. باید علی را روی عبا بچینید. پاره‌های تن حسین را جمع کنید.

حالت احتضار به امام دست داد. رنگ از رخسارش پرید. علی‌اکبر فقط یک پسر نبود، تمام دارایی حسین بود که در خون دست و پا می‌زد.

خدا کند هیچ پدری شرمنده جوانش نشود. حسین (ع) بالای سر علی نشست، خاک‌ها را از دهانش پاک کرد، اما علی دیگر نفس نمی‌کشید.

این اولین بار بود که صدای گریه بلند حسین (ع) را شنیدند. دشمن می‌خندید و حسین بلند بلند گریه می‌کرد: علی الدنیا بعدک العفا.

راوی می‌گوید: حسین (ع) چنان با شتاب رفت که عبا از دوشش افتاد. وقتی رسید، خودش را از روی اسب به زمین انداخت.

«فقطعوه اربا اربا»... شمشیرها امان ندادند. آنقدر زدند که پیکر درهم ریخت. این روضه نیست، این شرح قصابی گرگ‌هاست.

امام فرمود: پس از تو خاک بر سر این دنیا. و خم شد و صورت بر صورت علی نهاد. گویی می‌خواست جانش را به او ببخشد.

لشکر دشمن شکافت و علی (ع) را محاصره کردند. هر کس با هر چه داشت زد. کینه بدر و خیبر را سر علی‌اکبر خالی کردند.

حسین (ع) فریاد زد: ای جوانان بنی‌هاشم، بیایید و جنازه برادرتان را به خیمه ببرید. یعنی من به تنهایی توان بلند کردنش را ندارم.

وقتی علی‌اکبر به میدان رفت، امام محاسنش را به دست گرفت و به آسمان نگاه کرد: خدایا شاهد باش، شبیه‌ترین خلق به پیامبرت را فرستادم.

خون چشم اسب را گرفت و اسب او را به میان لشکر دشمن برد. و آنجا بود که فاجعه اربا اربا رخ داد.

زینب (س) سراسیمه از خیمه بیرون دوید. فریاد می‌زد: وا اخیاه، وا ابن اخیاه... اگر زینب نبود، حسین همانجا جان داده بود.

هیچ شهیدی را با عبا نیاوردند، جز علی‌اکبر. چون پیکر پاشیده بود و امکان جابجایی نبود.

امام کنار بدن نشست و هفت مرتبه صدا زد: ولدی، ولدی... اما جوابی نیامد. اینجا بود که حسین (ع) آرزوی مرگ کرد.

تصور کن پدری را که با زانوی لرزان، تکه‌های جگرش را از روی خاک جمع می‌کند.

دشتی پر از گرگ و یک یوسف که پیراهنش نه، بلکه بدنش چاک چاک شده است.

خون، خاک کربلا را گلگون کرده. موهای پریشان علی‌اکبر در دست باد و پدری که مبهوت این صحنه است.

تصویر مردی که شکسته شد. شانه‌هایش افتاد و قامتش خم شد. حسین (ع) بعد از اکبر، دیگر آن حسین سابق نبود.

عبایی که پر از گل‌های سرخ شده. هر گلی، تکه‌ای از تن علی. و پدری که مثل باغبان ماتم‌زده، گل‌هایش را می‌بوید.

صدای خرد شدن استخوان سینه علی زیر سم اسب‌ها، صدای شکستن قلب حسین بود.

چشمان علی پر از خون بود، اما هنوز نگران بابا بود. آخرین نگاهش، آتش به جان عالم زد.

سروِ رشیدِ کربلا، حالا به اندازه یک عبا کوچک شده است. چه کردند با این بدن؟

خورشید کربلا غروب کرد وقتی علی‌اکبر بر زمین افتاد. تاریکی مطلق چشمان پدر را گرفت.

نگاه دشمن، نگاه تمسخر بود و نگاه حسین، نگاه حسرت. و میان این دو نگاه، جوانی در خون می‌غلتید.

رابطه حسین و علی، رابطه شمس و قمر بود. قمر که رفت، خورشید گرفت.

پدر جان می‌دهد وقتی پسر جان می‌دهد. این قانون عشق است.

حسین (ع) برای هیچکس نفرین نکرد، مگر قاتلان علی‌اکبر. فرمود: خدا قطع کند نسل شما را که نسلم را قطع کردید.

بابا... بلند شو. دشمن دارد نگاه می‌کند. نگذار شکستنت را ببینند. اما مگر می‌شود؟

علی جان، پاشو ببین پدرت غریب مانده. پاشو و یک بار دیگر اذان بگو.

پدری که تا دیروز تکیه‌گاه عالم بود، حالا برای بلند شدن نیاز به کمک جوانان بنی‌هاشم دارد.

عشق بازی حسین و علی در گودال خون، زیباترین و تلخ‌ترین سکانس عاشوراست.

پسر رفت و پدر ماند با یک دنیا خاطره، با صدایی که هنوز در گوشش می‌پیچید: یا ابتا...

وداع آخر نبود، آغاز جان دادن حسین بود. او تا عصر عاشورا بارها مرد و زنده شد، اما ضربه اول را اینجا خورد.

خداحافظ ای میوه دلم. خداحافظ ای عصای پیری‌ام. خداحافظ ای تمام امید بابا.

در آن صحرا، آینه‌ای شکست و هزار تکه شد. هر تکه، تصویری از رسول خدا (ص) بود.

اربا اربا، یعنی تکثیر علی در دشت کربلا. یعنی هر جا می‌نگری، نشانی از اوست.

حسین (ع) بر بالین علی، تفسیر آیه استرجاع شد. انا لله و انا الیه راجعون.

قلم می‌لرزد، کاغذ می‌سوزد. چگونه بنویسم که چه بر سر دردانه زهرا (س) آوردند؟

مرثیه‌ای سروده شد با ردیف خون و قافیه جنون. شاعرش شمشیرها و شنونده‌اش خدا.

امشب لیله‌القدر حسین است. قرآنش ورق ورق شده و رحلش شکسته.

علی‌اکبر، اسماعیلِ حسین بود که قربانی شد، اما خدایی برای فرستادن قوچ نبود. قربانی پذیرفته شد.

داغ جوان، کوه را آب می‌کند. حسین (ع) اقیانوس صبر بود که اینگونه طوفانی شد.

تراژدی کربلا در پرده هشتم به اوج رسید. جایی که زیبایی مثله شد.

بگذارید تاریخ بداند: علی‌اکبر را کشتند، نه یک بار، که هزار بار.