چرا شهادت برای علی (ع) شیرین‌تر از عسل بود؟ 1404

شهادت برای علی (ع) تلخ نبود، بلکه پایان تلخی‌های دنیا و آغاز شیرینی وصال بود. این شهد گوارای وجودش باد.

شیرین‌تر از عسل؟ برای حیدر کرار، شهادت احلی من العسل بود چون پلی به سوی محبوب ازلی بود.

علی (ع) سال‌ها منتظر این لحظه بود. ضربت ابن ملجم، قفل قفسی را شکست که شیر خدا را محدود کرده بود.

وقتی تمام وجودت عشق به خدا باشد، جان دادن در راه او شیرین‌ترین اتفاق زندگی‌ات می‌شود.

علی (ع) تشنه عدالت بود و شهادت، سیراب شدن از چشمه زلال حقیقت. چه نوشیدنی گوارایی.

چرا شیرین نباشد؟ وقتی مرگ یعنی دیدار دوباره با رسول خدا (ص) و فاطمه (س)، علی (ع) برایش لحظه‌شماری می‌کرد.

دنیا با تمام وسعتش برای روح علی (ع) تنگ بود. شهادت، طعم شیرین رهایی از این تنگی بود.

مانند تشنه‌ای که به آب می‌رسد، علی (ع) به شهادت رسید. این وصال، شیرینی بی‌پایان بود.

شیرینی شهادت برای مولا، طعم پیروزی نهایی بر تمام نفاق‌ها و دورویی‌های زمانه را داشت.

او مرگ را نمی‌هراسید، بلکه مرگ را در آغوش کشید همانطور که طفل سینه مادر را می‌جوید.

عشق بازی با خدا تاوان دارد و علی (ع) عاشق‌ترین بنده بود. شهادت، اوج این عشق‌بازی و شیرین‌ترین لحظه آن بود.

برای کسی که دنیا را سه طلاقه کرده است، رفتن از این سرا جز شیرینی و سرور نیست.

طعم عسل شهادت در کام علی (ع)، حاصل یک عمر بندگی خالصانه و انتظار صادقانه بود.

علی (ع) مرگ را می‌شناخت و با آن انس داشت. برای او، شهادت دروازه‌ای به باغ‌های ابدی رحمت بود.

شیرینی شهادت این است که انسان با روی سپید و پرونده‌ای درخشان به دیدار پروردگارش برود، و چه کسی سپیدروتر از علی؟

این شیرینی از جنس لذت‌های دنیا نیست؛ از جنس آرامش مطلق و اطمینان نفس مطمئنه است.

وقتی هدف خداست، هر رنجی در راه او گنج می‌شود و هر زهری، شهد و شکر.

شهادت برای علی (ع) امضای قبولی اعمالش از سوی خداوند بود، و چه خبری شیرین‌تر از قبولی در محضر دوست؟

او با شهادتش جاودانه شد. این جاودانگی و زنده ماندن نام و راهش، طعمی شیرین‌تر از عسل دارد.

شیرینی شهادت علی (ع) تلخی مصائب کوفه را شست و برد.

امام علی (ع) فرمودند: اشتیاق من به مرگ از اشتیاق نوزاد به شیر مادر بیشتر است. این یعنی اوج شیرینی شهادت.

در جنگ احد وقتی مژده شهادت در آینده را شنید، سجده شکر کرد. این شکرگزاری گواه شیرینی این وعده بود.

پیامبر (ص) به او فرمودند که محاسنت با خون سرت خضاب می‌شود و علی (ع) پرسید: آیا دینم سالم می‌ماند؟ این یعنی سلامت دین شیرین‌تر از جان است.

فزت و رب الکعبه یعنی من بردم! این فریاد پیروزی نشان از شیرینی لحظه مرگ دارد.

مرگ برای مومن مانند بویدن گل خوشبوست؛ برای علی (ع) شهادت عطرآگین‌ترین گل باغ بهشت بود.

او همیشه می‌گفت: کیست که مرا از این زندگی رنج‌آور راحت کند و به سوی خدا بفرستد؟

شهد شهادت قاسم ابن الحسن (ع) در کربلا، ریشه در مکتب پدربزرگش علی (ع) دارد که مرگ را شیرین می‌دید.

علی (ع) دنیا را استخوان خوک در دست جذامی می‌دانست؛ رهایی از چنین دنیایی قطعاً شیرین است.

وصیت‌نامه‌اش سرشار از آرامش و یقین است، نه ترس و وحشت. این آرامش نشانه شیرینی وصال است.

خداوند شهادت را رزق خاصان خود قرار داده و علی (ع) خاص‌ترین بنده بود که این رزق شیرین را دریافت کرد.

شهادت شیرین است اگر هدف، اعتلای کلمه حق باشد. علی (ع) این حقیقت را به ما آموخت.

درک شیرینی شهادت نیاز به بصیرتی علوی دارد که آن سوی پرده ظاهر را ببیند.

مرگ آگاهانه و انتخابی، هنر مردان خداست. این انتخاب برای علی (ع) شیرین‌ترین انتخاب بود.

شیرینی شهادت علی (ع) به ما درس می‌دهد که از مرگ نترسیم، بلکه از بیهوده زیستن بترسیم.

او با شهادتش به همه ثابت کرد که حق، ارزش فدا شدن دارد و این فداکاری لذت‌بخش است.

شهادت علی (ع) تلخکامی‌های عدالت‌خواهان را به امید پیروزی نهایی شیرین می‌کند.

وقتی ولایت و شهادت در هم آمیزند، معجونی می‌سازند که کام جان را تا ابد شیرین می‌کند.

ما نیز باید بیاموزیم که سختی‌های راه خدا، مقدمه شیرینی لقاءالله است.

شیرینی شهادت علی (ع)، تلخی زهری که دشمنان به کام اسلام ریختند را خنثی کرد.

راه علی (ع) راهی است که پایانش، هرچند با خون است، اما شیرین و رستگارانه است.

خوشا به حال مولا که جام شهادت را نوشید و سیراب شد، و بدا به حال ما که هنوز تشنه مانده‌ایم.

ای کاش ما هم ذره‌ای از آن شهد شیرین شهادت که علی (ع) چشید، روزی‌مان می‌شد.

مولا جان، شیرینی وصال گوارایت باد، ولی فراقت کام ما را تلخ کرده است.

چه رازی در شهادت است که علی (ع) را اینگونه شیفته خود کرده بود؟

شهد شیرین شهادت، پاداش مردی بود که تلخی‌های دوران را به جان خرید تا اسلام بماند.

یا علی، دعا کن مرگ ما نیز مانند تو، پلی به سوی رضایت خدا و شیرین باشد.

حسرت می‌خوریم بر آن لحظه‌ای که فرشتگان به استقبالت آمدند و جام کوثر را به دستت دادند.

تو رفتی و طعم شیرین عدالت را هم با خود بردی.

شهادتت مبارک ای کسی که مرگ را مسخره کرده بودی و عاشقانه در آغوشش کشیدی.

شیرینی شهادت تو، تسلی‌بخش دل‌های داغدار ماست که می‌دانیم اکنون در جوار رحمتی.