دلنوشته و متن ادبی زیارت حضرت شاهچراغ (ع) در شیراز 1405

وارد صحن که می‌شوی، آینه‌ها تکثیرت می‌کنند. هزار تکه می‌شوی و در هر تکه، نوری از شاهچراغ می‌تابد.

اینجا شیراز است، سومین حرم. جایی که دل‌های شکسته را با نور پیوند می‌زنند. السلام علیک یا شاهچراغ.

بوی بهارنارنج با عطر حرم آمیخته شده. چه حال عجیبی دارد زیارت امین ولایت در شهر راز.

گنبد فیروزه‌ای‌ات دلم را به آسمان می‌برد. ای چراغ روشن هدایت، در این تاریکی دنیا دستم را بگیر.

رواق‌های آینه‌کاری شده، حکایت دل مومن است؛ شکسته اما روشن، ریز ریز اما منعکس کننده نور یار.

اذان که می‌گویند، کبوتران حرمت هم‌نوا می‌شوند. اینجا قطعه‌ای از بهشت است در آغوش شیراز.

دست بر سینه می‌گذارم و تعظیم می‌کنم. نه فقط به یک امامزاده، بلکه به کوهی از ادب و معرفت.

نشسته‌ام گوشه صحن، زل زده‌ام به گنبد. آقای مهربان، غریب نوازی عادت خانوادگی شماست.

آب حوض صحن، عکس گنبد را در آغوش گرفته. کاش دل من هم تصویر تو را قاب می‌گرفت.

السلام ای پسر موسی بن جعفر. آمده‌ام تا در پناه نور تو، راه برادرت رضا را گم نکنم.

یا سیدالکریم، تو که هزار بنده آزاد کردی، این بنده اسیر گناه را هم آزاد کن.

آقای من، شاهچراغ! دلم تاریک است، چراغی در دلم روشن کن از جنس محبت خدا.

آمده‌ام تا گره‌های کور زندگی‌ام را به پنجره فولاد شما ببندم. ناامیدم نکن یا باب الحوائج.

ای امین ولایت، به من هم امان بده. امان از لغزش‌ها، امان از بی‌راهه‌ها.

شنیده‌ام زائرت را دوست داری. من همان زائر خسته و پر گناهم که جز شما پناهی ندارد.

یا احمد بن موسی، قسم به غربتت در کوچه‌های شیراز، نگذار در کوچه‌های دنیا غریب بمانم.

می‌گویند شما باب الحوائج شیرازی‌ها هستید، اما ما همه ایرانی‌ها نمک‌گیر سفره شماییم.

آقا جان، دلم هوای کربلا دارد. برات کرببلایم را در حرم شما امضا می‌کنند؟

درد و دل‌هایم زیاد است و وقت کم. فقط بگویم: دوستت دارم ای یادگار پدر.

به حق برادرت امام رضا، نگاهی به این دل بی‌قرار بینداز. یا شاهچراغ، ادرکنی.

شاهچراغ، یعنی نور خدا هرگز خاموش نمی‌شود، حتی اگر زیر خروارها خاک پنهانش کنند.

اینجا میعادگاه عاشقانی است که راه نیشابور را در شیراز جستجو می‌کنند.

تو آن چراغی هستی که خداوند برافروخت تا راه ولایت در شب‌های ظلمانی گم نشود.

زیارت تو، تمرین ولایت‌مداری است. تمرین گذشتن از خود برای رسیدن به خدا.

در آینه‌کاری حرمت، خدا را می‌بینم که چه زیبا بنده‌اش را عزیز می‌کند.

ای مدفون در غربت، اکنون ببین که چگونه نگین انگشتری ایران شده‌ای.

خوشا به حال شیراز که میزبان نفس‌های قدسی تو شد و خاکش کیمیا گردید.

تو نشان دادی که شهادت در راه دفاع از امام، زیباترین پایان برای یک آغاز ابدی است.

حرمت پناهگاه خستگان است و نامت ذکر لب‌های تشنه معرفت. سلام بر تو ای شاهِ چراغ.

از مدینه تا شیراز، رد پای نور توست که جاده‌های تاریخ را روشن کرده است.