تجلیل از مقام حضرت زینب (س) و ایثار فرزندانش 1405

زینب (س) یعنی کوه صبر، اما امروز کوه ایثار است. دو جوانش را آراست و راهی میدان کرد تا مبادا حسین (ع) احساس تنهایی کند.

به آن‌ها گفت: اگر دایی‌تان اجازه نداد، به چادر مادرم زهرا (س) قسمش دهید. این رمز عبور شماست.

وقتی بچه‌ها شهید شدند، همه منتظر بودند زینب (س) بیرون بیاید. اما خیمه تکان نخورد. زینب نیامد.

نیامد تا مبادا چشمش به برادر بیفتد و برادر خجالت بکشد. این اوج معرفت خواهرانه است.

زینب (س) برای علی اکبر (ع) ناله زد، برای قاسم سینه زد، اما برای بچه‌های خودش سکوت کرد.

این ایثار زینب (س) در تاریخ گم شده است. مادری که از جگر گوشه‌هایش گذشت برای حفظ ولی خدا.

بچه‌های زینب (س) تربیت شده مکتبی هستند که در آن «جان» کمترین هدیه برای «امام» است.

زینب جان، تو چه کردی با دل حسین؟ قربانی‌هایت را دادی و خودت را پنهان کردی؟

امروز زینب (س) امتحان ولایت‌مداری را با نمره عالی پاس کرد. او ثابت کرد دختر علی (ع) و فاطمه (س) است.

سلام بر مادری که در خیمه ماند و سوخت، اما نگذاشت غرور برادرش ترک بردارد.

حسین جان، این دو گل را از من بپذیر. اگر کم هستند ببخش، دار و ندارم همین است.

بچه‌ها، بروید و آبروی مادرتان را بخرید. نکند دایی تنها بماند و شما زنده باشید.

پسرهایم، وقتی می‌جنگید، بگویید ما خواهرزاده‌های عباسیم، ما نوه‌های حیدریم.

خدایا، این قربانی‌ها را از آل محمد (ص) قبول کن. نذر حسینم کردمشان.

داداش، جانِ زینب، هدیه‌ام را رد نکن. بگذار من هم سهمی در کربلا داشته باشم.

زینب (س) در خیمه نشسته بود و تسبیح می‌چرخاند. هر دانه تسبیح، صدای شمشیر فرزندانش بود.

او مادر است، دلش می‌لرزد، اما ایمانش محکم‌تر از کوه است. عاطفه مادری در برابر عشق به ولایت زانو زده است.

فرزندان زینب، ستارگان دو قلوی آسمان کربلا هستند که در مدار خورشیدِ حسین سوختند.

ایثار یعنی زینب. که نه تنها جان خودش، که ثمره زندگی‌اش را نثار کرد و حتی نامشان را نبرد.

تاریخ در برابر عظمت این زن سر خم می‌کند. زنی که داغ دید، اما خم به ابرو نیاورد تا دشمن شاد نشود.

عون و محمد جنگیدند. رجز خواندند: امیری حسین و نعم الامیر.

محاصره‌شان کردند. صدای یا اخا ادرک اخا به گوش رسید، اما نه برای مادر، برای دایی.

حسین (ع) پیکرشان را آورد. نگاه کرد به خیمه زینب. پرده تکان نخورد.

امام بدن‌ها را کنار علی اکبر گذاشت. زینب همچنان در خیمه ذکر می‌گفت.

از زینب (س) بیاموزیم: وقتی پای دین و امام در میان است، باید از عزیزترین‌ها گذشت.

ادب خواهر و برادری را از زینب (س) یاد بگیریم؛ حفظ عزت و آبروی ولی خدا از همه چیز مهم‌تر است.

تربیت فرزند حسینی یعنی آماده کردن آن‌ها برای نصرت دین خدا.