امام جعفر صادق (ع) به عنوان «رئیس مذهب جعفری» شناخته میشوند. در دوران ایشان، به دلیل ضعف حکومت اموی و انتقال قدرت به عباسیان، فرصتی طلایی برای نشر معارف دینی به وجود آمد. ایشان با استفاده از این فرصت، فقه شیعه را مدون کردند و اصول عقاید را تبیین نمودند. طلاب و روحانیون به عنوان پاسداران این میراث، جایگاه ویژهای در این عید دارند.
حوزههای علمیه در طول تاریخ، ادامهدهنده همان جلسات درس مدینه هستند. طلاب با آموختن ادبیات عرب، منطق، اصول و فقه، تلاش میکنند تا «قال الباقر» و «قال الصادق» را زنده نگه دارند. تبریک ۱۷ ربیع به آنان، تأکید بر هویت علمی و تاریخی روحانیت است.
شاگردان امام صادق (ع) محدود به شیعیان نبودند؛ حتی پیشوایان اهل سنت (مانند ابوحنیفه و مالک بن انس) نیز از خرمن علم ایشان بهره بردند. ایشان شاگردانی متخصص در رشتههای گوناگون تربیت کردند (مانند جابر بن حیان در شیمی). این نشاندهنده نگاه جامع دین به علم است.
امروز وظیفه طلاب و روحانیون، تنها حفظ متون قدیمی نیست، بلکه «پاسخگویی به نیازهای روز» با تکیه بر اصول مکتب صادق (ع) است. تبریک این روز باید همراه با یادآوری مسئولیت سنگین «تبلیغ» و «تنویر افکار عمومی» باشد.
امام صادق (ع) به شاگردانشان میفرمودند: «کونوا لنا زینا و لا تکونوا علینا شینا» (زینت ما باشید نه مایه ننگ ما). این حدیث مهمترین دستورالعمل اخلاقی برای روحانیون است که رفتارشان باید بازتابدهنده اخلاق اهل بیت باشد.
