در فرهنگ هایی که ایثار و فداکاری ارزش بالایی دارد، گاهی مرز بین «فداکاری» و «خودتخریبی» گم می شود. روز عشق ورزی به خویشتن فرصتی است تا یاد بگیریم که مراقبت از خود، پیش نیاز مراقبت از دیگران است. درست مانند قانون ایمنی پرواز که می گوید «ابتدا ماسک اکسیژن خود را بزنید»، در زندگی واقعی نیز اگر ما از نظر جسمی و روحی تحلیل رفته باشیم، توانی برای حمایت از خانواده و عزیزانمان نخواهیم داشت.
بسیاری از افراد، به ویژه مادران و مراقبان، دچار سندروم ناجی هستند و نیازهای همه را بر خود مقدم می دانند. این روند در درازمدت منجر به فرسودگی شغلی و عاطفی (Burnout)، افسردگی و خشم پنهان می شود. اهمیت دادن به نیازهای شخصی، راهی برای پیشگیری از این آسیب ها و حفظ تداوم محبت است.
مراقبت از خود فقط به معنای کارهای فانتزی مثل ماسک صورت یا خرید نیست. خودمراقبتی واقعی شامل تصمیمات سختی مثل تعیین مرزها، دوری از افراد سمی، خواب کافی، تغذیه سالم، چکاپ های پزشکی و مراجعه به روانشناس است. این ها اقداماتی هستند که پایه های یک زندگی سالم را می سازند.
وقتی ما خودمان را دوست داریم و به نیازهایمان احترام می گذاریم، ناخودآگاه به دیگران نیز آموزش می دهیم که چگونه با ما رفتار کنند. افرادی که عزت نفس بالایی دارند، روابط سالم تری برقرار می کنند و کمتر اجازه می دهند مورد سوءاستفاده عاطفی قرار گیرند.
هدف از روز عشق ورزی به خویشتن، ترویج خودپرستی نیست، بلکه ایجاد تعادل است. انسان سالم کسی است که هم به خود اهمیت می دهد و هم نسبت به دیگران مسئولیت پذیر است. این تعادل کلید خوشبختی پایدار و رضایت از زندگی است.
