متن درباره مناجات‌های عارفانه و سوزناک شهید چمران 1405

خدایا، تو را شکر می‌کنم که با فقر آشنایم کردی تا رنج گرسنگان را بفهمم و فشار درونی نیازمندان را درک کنم.

خدایا، می‌خواهم فقیر بی‌‌نیاز باشم که جاذبه‌های مادی زندگی مرا از زیبایی و عظمت تو غافل نگرداند.

خدایا، خوش دارم گمنام و تنها باشم تا در غوغای کشمکش‌های پوچ مدفون نشوم.

خدایا، مرا به جرم مرگ‌دوستی و فرار از دنیا متهم می‌کنند؛ نمی‌دانند که من عاشق زندگی‌ام، اما نه زندگی در ذلت.

خدایا، از تو می‌خواهم که طبع ما را آنقدر بلند کنی که پست و بی‌مقدار نباشیم و جز تو را نبینیم.

چمران در سنگر خونین پاوه، نه با اسلحه، بلکه با اشک‌های شبانه‌اش خدا را ملاقات می‌کرد. مناجات‌های او درس عشق‌بازی با معبود است.

ای خدای بزرگ، چمران به ما آموخت که می‌توان در اوج میدان جنگ، لطیف‌ترین عاشقانه‌ها را با تو نجوا کرد.

مناجات‌های دکتر چمران، فریاد روحی بزرگ است که در قفس تنگ دنیا بی‌تابی می‌کند و تنها آرامش را در قرب الهی می‌یابد.

خدایا، قلب چمران خانه‌ی تو بود. چه زیباست مناجاتی که از دل یک دانشمند چریک برمی‌خیزد و آسمان را می‌شکافد.

او در مناجاتش می‌گفت: «من شمعم، می‌سوزم تا راه را روشن کنم». و چه زیبا سوخت و چه جاودانه شد.

خدایا، تو را شکر می‌کنم که اشک را آفریدی تا عصاره حیات انسان باشد و در پای تو ریخته شود.

مناجات چمران، مانیفست عرفان در قرن بیستم است؛ عرفانی که گوشه‌نشین نیست، بلکه در وسط میدان نبرد شکل می‌گیرد.

چمران به ما یاد داد که نیایش، نردبان صعود است، حتی اگر پله‌هایش گلوله‌ها و خمپاره‌ها باشند.

روح عرفانی چمران در کلماتش موج می‌زند: «خدایا، عذر می‌خواهم از اینکه در مقابل تو ایستاده‌ام و از خود سخن می‌گویم».

زیباترین پارادوکس تاریخ؛ دستانی که آرپی‌جی می‌زدند، شب‌ها لطیف‌ترین کلمات عاشقانه را بر کاغذ می‌نوشتند.

خدایا، مرا از تمام وابستگی‌ها آزاد کن.

خوش دارم که در نیمه شب‌های تار، با خدای خود خلوت کنم.

من آهِ صبحگاهم، من اشکِ یتیمانم.

خدایا، هستی‌ام را به آتش عشق تو می‌سوزانم.

مناجات چمران؛ زمزمه‌ای برای پرواز.