هیپنوتیزم یکی از بحثبرانگیزترین و در عین حال جذابترین شاخههای روانشناسی است. برخلاف تصورات رایج که آن را نوعی جادو یا خواب اجباری میدانند، هیپنوتیزم یک وضعیت روانشناختی خاص است که با توجه متمرکز و کاهش آگاهی محیطی همراه است. در این حالت، ضمیر ناخودآگاه فرد در دسترستر قرار میگیرد و تلقینپذیری افزایش مییابد. روز جهانی هیپنوتیزم (4 ژانویه) فرصتی است برای زدودن خرافات و معرفی چهره علمی و درمانی این پدیده.
امروزه هیپنوتراپی به عنوان یک روش مکمل در درمان بسیاری از اختلالات استفاده میشود. از درمان فوبیا (ترسهای مرضی) و ترک سیگار گرفته تا مدیریت درد در بیماران سرطانی و کاهش اضطراب. انجمنهای معتبر روانشناسی در سراسر جهان، از جمله در ایران، هیپنوتیزم را به عنوان یک روش درمانی معتبر تحت نظر متخصص آموزشدیده به رسمیت میشناسند. نکته مهم این است که هیپنوتیزم درمان نیست، بلکه ابزاری برای تسهیل درمان است.
بزرگترین ترس مردم از هیپنوتیزم، ترس از دست دادن کنترل و فاش شدن اسرار است. این ترس ریشه در فیلمهای سینمایی و نمایشهای سرگرمکننده دارد. واقعیت علمی این است که سوژه در تمام مراحل آگاه است و اگر تلقینی مغایر با اصول اخلاقی یا ایمنی او باشد، به طور خودکار از حالت خلسه خارج میشود. هیچکس نمیتواند شما را در حالت هیپنوتیزم وادار به انجام جرم یا کاری احمقانه کند مگر اینکه خودتان بخواهید.
