صحیفه سجادیه که به «اخت القرآن» (خواهر قرآن)، «زبور آل محمد» و «انجیل اهل بیت» معروف است، مجموعهای از ۵۴ دعا و نیایش از امام سجاد (ع) است. این کتاب پس از قرآن کریم و نهجالبلاغه، مهمترین منبع معارف شیعی محسوب میشود. امام خمینی (ره) از آن به عنوان «قرآن صاعد» یاد کردند، به این معنا که قرآن، نزول وحی از خدا به انسان است و صحیفه، صعود کلام و نیاز از انسان به سوی خداست.
پس از واقعه عاشورا، فضای سیاسی و اجتماعی به شدت علیه اهل بیت بود و امکان بیان صریح معارف وجود نداشت. امام سجاد (ع) با هوشمندی الهی، قالب «دعا» را انتخاب کردند. ایشان در پوشش مناجات، عمیقترین مباحث اعتقادی، سیاسی (مانند دعای مرزداران) و اجتماعی را بیان نمودند و کادرسازی کردند.
صحیفه سجادیه تنها شامل درخواستهای شخصی نیست. این کتاب حاوی مباحثی در خداشناسی، انسانشناسی، کیهانشناسی، مسائل تربیتی، حقوق والدین و فرزندان، و حتی مسائل نظامی و امنیتی است. دعای مکارم الاخلاق، یکی از مشهورترین بخشهای آن است که برنامه کاملی برای خودسازی ارائه میدهد.
این کتاب از نظر سندیت بسیار قوی است و بزرگانی همچون شیخ مفید و شیخ طوسی آن را روایت کردهاند. بلاغت و فصاحت کلام در صحیفه به حدی است که هیچ بشری جز معصوم توانایی بیان چنین جملاتی را ندارد. علمای بزرگ اهل سنت و حتی دانشمندان مسیحی نیز بر عظمت این کتاب صحه گذاشتهاند.
در دنیای پرهیاهو و پر از استرس امروز، صحیفه سجادیه بهترین پناهگاه برای آرامش روحی است. این کتاب به انسان میآموزد که در شادی و غم، بیماری و سلامت، و فقر و غنا چگونه با خالق خود ارتباط برقرار کند و معنای زندگی را بیابد.
