حضرت خدیجه کبری (س) پیش از ازدواج با پیامبر اکرم (ص)، از بزرگترین و ثروتمندترین زنان تاجر مکه بودند. ثروت ایشان که از تجارت حلال و درایت اقتصادی به دست آمده بود، نه تنها برای رفاه شخصی به کار گرفته نشد، بلکه پس از بعثت پیامبر (ص)، تماماً وقف پیشبرد اهداف اسلام گردید. این موهبت الهی، در بزنگاههای حساس تاریخ اسلام، نقش حیاتی ایفا کرد و از آن به عنوان یکی از عوامل مهم در تثبیت و گسترش دین مبین اسلام یاد میشود.
در دوران آغازین رسالت پیامبر اکرم (ص)، مشرکان مکه برای مبارزه با اسلام، دست به تحریم اقتصادی و اجتماعی مسلمانان زدند. در این شرایط دشوار که اوج آن در (شعب ابیطالب) رخ داد، ثروت بیکران حضرت خدیجه (س) به مثابه اکسیژن برای جامعه نوپای اسلامی عمل کرد. ایشان با تمام دارایی خود، مسلمانان محاصره شده را یاری رساندند و از گرسنگی و مرگ نجات دادند. این فداکاری مالی، نقش بیبدیلی در پایداری اسلام داشت.
با وجود حمایت مالی حضرت خدیجه (س)، پیامبر اکرم (ص) از دغدغههای مادی و معیشتی آسوده خاطر بودند و میتوانستند تمام توان خود را بر امر تبلیغ، هدایت و تربیت مسلمانان متمرکز کنند. این پشتیبانی اقتصادی، به ایشان آزادی عمل بیشتری در مواجهه با چالشهای قریش میداد و زمینه را برای گسترش آرام و پیوسته اسلام فراهم میآورد.
حضرت خدیجه (س) با بخشیدن تمام ثروت خود در راه خدا، الگویی بینظیر از ایثار و سخاوت را به نمایش گذاشتند. این عمل ایشان نشان داد که ثروت در نگاه مؤمن واقعی، نه هدف، بلکه ابزاری برای رضای الهی و خدمت به دین است. این شیوه زندگی، الگویی برای مسلمانان شد تا داراییهای خود را در راه خیر و صلاح جامعه به کار گیرند و از وابستگی به دنیا پرهیز کنند.
ثروت حضرت خدیجه (س) نه تنها به لحاظ مادی به اسلام کمک کرد، بلکه از نظر معنوی نیز برکات فراوانی داشت. حلال بودن این ثروت و خرج شدن آن در راه حق، موجب تقویت ایمان مسلمانان و افزایش برکت در حرکت الهی پیامبر (ص) شد. این امر، نشان میدهد که چگونه یک دارایی میتواند در مسیر الهی، به عاملی برای رشد و تعالی فرد و جامعه تبدیل شود.
