کپشن ورزشی: مدال‌ها فراموش می‌شوند اما تختی نه 1405

مدال‌های طلا در ویترین موزه‌ها خاک می‌خورند، اما نام «تختی» هر روز جلا پیدا می‌کند. فرق است بین قهرمانِ سکو و قهرمانِ دل‌ها. ۱۷ دی گرامی باد.

تختی ثابت کرد که سکوی اول، قلب مردم است، نه آن پله‌ی چوبی. مدال‌ها فراموش می‌شوند، اما مرام پهلوانی هرگز.

تاریخ ورزش پر از قهرمانانی است که آمدند و رفتند، اما چرا فقط «تختی» ماندگار شد؟ چون او برای مدال نجنگید، برای مردم جنگید.

طلا عیار دارد، اما معرفت تختی عیار نداشت؛ خالصِ خالص بود. به احترام مردی که مدال انسانیت را بر گردن آویخت.

قهرمان بودن تاریخ انقضا دارد، اما پهلوان بودن ابدی است. مدال‌ها زنگ می‌زنند، اما یاد تختی زنده است.

تختی یک مدال طلا بیشتر نداشت، اما میلیون‌ها قلب طلا داشت. این است راز جاودانگی.

در دنیایی که همه برای «بردن» می‌جنگند، تختی برای «مرد بودن» جنگید. سالگرد جهان پهلوان گرامی باد.

وزن مدال‌های تختی سنگین بود، اما وزن ادبش سنگین‌تر. ورزشکاران عزیز، راه تختی راهِ ماندگاری است.

کسی یادش نیست حریفان تختی چه کسانی بودند، اما همه می‌دانند تختی که بود. چون او با اخلاقش ضربه فنی‌مان کرد.

برنده واقعی کسی است که وقتی می‌بازد هم مردم دوستش دارند. تختی حتی در شکست‌هایش هم پهلوان بود. مدال‌ها فراموش می‌شوند، تختی نه.

ورزشکار باش، اما قبل از آن انسان باش. الگوی ما مدال‌های تختی نیست، رفتار تختی است.

سعی کن جوری زندگی کنی که وقتی کفش‌هایت را آویختی، نامت را پایین نیاورند. مثل تختی.

بازوی قوی خوب است، اما دلِ بزرگ شاهکار است. تختی شاهکار خلقت بود در دنیای ورزش.

هدف از ورزش، ساختن جسم است و هدف از پهلوانی، ساختن روح. تختی هر دو را ساخت.

به مدال‌هایت نناز، به مردمی بناز که نامت را با احترام می‌برند. درس بزرگ ۱۷ دی.

طلا می‌رود، اخلاق می‌ماند.

تختی: مردی فراتر از مدال.

قهرمانِ بدونِ تاریخ انقضا.

سلطانِ ادب، نه فقط سلطانِ تشک.

مدالِ انسانیت بر گردنِ تختی.

جاودانگی با طلا بدست نمی‌آید.

تختی، معیارِ پهلوانی.

ورزش منهای اخلاق، هیچ است.

به یادِ جهان پهلوان.

اسطوره تکرار نشدنی.