متن ادبی درباره زیبایی های حکومت امام زمان در روز بیعت 1405

روزی که تو بیایی، عدالت چون باران بر سر همه خواهد بارید؛ نه قطره‌چکان برای عده‌ای خاص. دیگر واژه‌هایی مثل «فقر» و «تبعیض» به موزه‌های تاریخ سپرده می‌شوند. در دولت تو، سهم کارگر و کارفرما از لبخند خدا یکی است.

وقتی بیایی، ترازوها صاف می‌شوند. دیگر هیچ حقی زیر پا له نمی‌شود و هیچ صدای مظلومی در گلو خفه نمی‌گردد. حکومت تو، حکومت عدل علوی است در وسعت جهانی. چه زیباست دنیایی که قاضی‌اش تو باشی.

در دولت کریمه تو، ثروت‌ها عادلانه تقسیم می‌شوند. کسی شب گرسنه نمی‌خوابد در حالی که همسایه‌اش از سیری بیمار شود. عدالت تو، مرهم زخم‌های کهنه بشریت است.

تصورش را بکن؛ گرگ و میش در کنار هم آب می‌خورند و کودکان با مارها بازی می‌کنند بدون هیچ ترسی. در حکومت تو، امنیت از در و دیوار می‌بارد. سلاح‌ها به ابزار کشاورزی تبدیل می‌شوند و جنگ، افسانه‌ای فراموش شده خواهد بود.

با آمدن تو، مرزها برداشته می‌شوند و دل‌ها به هم نزدیک. دیگر کسی از سایه خود نمی‌ترسد. صلح واقعی، آن صلحی است که با شمشیر عدالت تو برقرار شود، نه صلحی که روی کاغذهای سازمان ملل خاک می‌خورد.

جهان پس از ظهور، گهواره آرامش است. دیگر خبری از بمب و موشک و آوارگی نیست. تنها صدایی که بلند است، صدای اذان و نغمه قرآن است. امنیت در سایه ولایت تو، طعم دیگری دارد.

روزی که تو بیایی، عقل‌ها کامل می‌شود. دست مبارکت را بر سر بندگان می‌کشی و کینه‌ها از دل‌ها بیرون می‌رود. علم، ۲۵ حرف باقی‌مانده‌اش را آشکار می‌کند و بشر به اوج قله دانایی می‌رسد.

در دانشگاه حکومت تو، جهل جایی ندارد. اسرار آسمان‌ها و زمین برای همه فاش می‌شود. بیماری‌ها ریشه‌کن می‌شوند و انسان طعم واقعی سلامتی و حیات طیبه را می‌چشد. چه باشکوه است تمدنی که معمارش مهدی فاطمه باشد.

وقتی بیایی، تکنولوژی در خدمت انسانیت خواهد بود نه در خدمت کشتار. راه آسمان‌ها باز می‌شود و بشر هم‌نشین فرشتگان می‌گردد. شکوفایی علم در عصر تو، حیرت‌انگیز است.

بیابان‌ها گلستان می‌شوند و زمین تمام گنج‌هایش را بیرون می‌ریزد. در حکومت تو، خشکسالی معنا ندارد. نهرها پر آب و درختان پر ثمر خواهند بود. زمین برای ولی‌اش خودآرایی می‌کند.

طبیعت نفس می‌کشد وقتی تو نفس می‌کشی. حیوانات اهلی می‌شوند و آسمان سخاوتش را دریغ نمی‌کند. دنیای پس از ظهور، تکه‌ای از بهشت است که روی زمین افتاده.

قدم‌هایت که به زمین برسد، زمین زنده می‌شود. سرسبزی و طراوت، ارمغان دولت توست. پاییز برای همیشه از تقویم جهان پاک می‌شود و بهار، فصل همیشگیِ دوران تو خواهد بود.

در دولت تو، عبادت شیرین است و ریا مرده. مساجد پر از جوانان عاشق است و دل‌ها خانه‌ی خدا. گناه کردن سخت می‌شود و خوبی کردن آسان.

چه دنیای قشنگی است وقتی همه برادرند. حسادت، دروغ و تهمت از فرهنگ لغت حذف می‌شود. مردم خدا را نه از ترس جهنم، که به شوق لبخند تو عبادت می‌کنند.

حکومت تو، حکومت عشق است. رابطه حاکم و مردم، رابطه پدر و فرزند است. همه جا بوی خدا می‌دهد و شیطان در غل و زنجیر است. این است رویای شیرین نهم ربیع.