متن ادبی درباره حضور مردم در صحنه انقلاب 1405

وقتی اقیانوس ملت به خروش می‌آید، هیچ سدی یارای مقاومت ندارد. ۹ دی، روزی بود که خیابان‌ها زیر گام‌های استوار مردم، سرود عزت خواندند.

حضور مردم، جوهری است که شناسنامه انقلاب را تمدید می‌کند. ۹ دی، امضای طلایی ملت پای سند جمهوریت و اسلامیت نظام بود.

آن روز، قطره‌ها دریا شدند و سیل بصیرت، زباله‌های فتنه را با خود برد. چه باشکوه است تماشای غیرت مردمی که تاریخ را می‌سازند.

خیابان‌های شهر هنوز گرمای نفس‌های حق‌طلبانه مردم را در ۹ دی به یاد دارند. روزی که سکوت شکست و فریاد، سلاح شد.

مردم آمدند، نه با دعوت‌نامه کاغذی، که با دعوت‌نامه دل. آمدند تا بگویند صاحب این خانه ماییم و بیگانه را راهی نیست.

تصویر ۹ دی، تابلویی مینیاتوری از عشق و عقل بود. هنرنمایی ملتی که در بومِ خیابان، زیباترین نقش بصیرت را کشیدند.

این گام‌های استوار، ستون‌های نامرئی امنیت کشورند. تا مردم در صحنه‌اند، هیچ طوفانی این کشتی را تکان نخواهد داد.

حضور مردم، فصل‌الخطاب تمام مجادلات بود. وقتی صاحب‌خانه حرف می‌زند، مهمانان ناخوانده باید سکوت کنند.

۹ دی، روزی بود که مردم، نقش اول سناریوی نجات کشور شدند. قهرمانان واقعی، همین مردم کوچه و بازارند.

در آن زمستان سرد، حضور گرم مردم بهار را به انقلاب هدیه داد. معجزه حضور، یعنی تبدیل تهدید به فرصت.

دریایی از پرچم و مشت‌های گره کرده؛ این زیباترین منظره‌ای است که چشمِ تاریخ به خود دیده است.

صدای قدم‌هایشان، لرزه بر اندام کاخ‌های استکبار انداخت. مردمی که سلاحشان ایمان و سپرشان بصیرت بود.

از پیر و جوان، زن و مرد، همه آمدند. گویی قطره قطره ایران جمع شده بود تا سیلی شود بر گونه فتنه.

پرچم‌های سه رنگ در دست، و عشق ولایت در دل. این مردم، کیمیاگران تاریخ‌اند که فتنه را به حماسه تبدیل کردند.

حضور مردم، باطل‌السحر فتنه‌هاست.

مردم؛ قهرمانان همیشه در صحنه.

اقیانوس بصیرت، طوفان بپا کرد.

خیابان‌ها شهادت می‌دهند به بیداری این قوم.

گام‌هایتان استوار ای ملت حماسه‌ساز.

حضور شما، امنیت ماست.

معجزه حضور، رمز بقای انقلاب.

ملتی که بیدار است، شکست نمی‌خورد.

۹ دی، رزمایش اقتدار مردمی.

خداقوت به این همه غیرت و شعور.