لحظات پایانی سال و نزدیک شدن به تحویل سال نو، از زمانهای سفارش شده برای دعا و نیایش است. در این لحظات که طبیعت در حال دگرگونی است، انسان نیز باید از خداوند بخواهد که حال درونی او را به «احسن الحال» تغییر دهد. خواندن دعای یا مقلب القلوب و الابصار، تلاوت قرآن و توسل به اهل بیت (ع)، از بهترین اعمال برای ورود به سال جدید است.
در فرهنگ ما، «برکت» مفهومی فراتر از ثروت مادی دارد. برکت یعنی زیاد شدن خیر و نیکی در مال، جان، وقت و نسل. وقتی برای کسی آرزوی سالی پربرکت میکنیم، در واقع از خدا میخواهیم که کمِ او را زیاد کند و به زندگیاش کیفیت و معنا ببخشد. سال پربرکت، سالی است که در آن انسان به خدا نزدیکتر و در خدمت به خلق کوشاتر باشد.
پایان سال همیشه با نوعی حس نوستالژی و امید توأم است. بستن پرونده یک سال با تمام تلخیها و شیرینیهایش و گشودن دفتری سفید برای آینده، به انسان انگیزه میدهد. آرزوهای خوب و کلمات مثبت در این لحظات، انرژی روانی جامعه را بالا میبرد و امید اجتماعی را تقویت میکند. بیان آرزوهای خیر، نوعی تلقین مثبت برای ساختن آیندهای بهتر است.
علاوه بر دعا، کارهایی مانند روشن کردن چراغها (به نیت روشنایی)، پوشیدن لباس نو، عیدی دادن و در کنار خانواده بودن، از رسوم زیبای لحظات آخر سال است. این اعمال نمادین، آمادگی ظاهری و باطنی فرد را برای پذیرش تغییر و نو شدن نشان میدهد.
یکی از شروط استجابت دعا و نزول برکت، پاک بودن دل از کینه است. توصیه شده است که در لحظات پایانی سال، دیگران را ببخشیم و حلال کنیم تا خداوند نیز با رحمت و مغفرت خود با ما روبرو شود. دلی که پر از کینه باشد، جایی برای نور بهار ندارد.
