متن ادبی خوش آمدگویی به ماه صفر و غم اهل بیت 1405

سلام بر ماه صفر، ماهی که با نامش دل‌ها می‌لرزد. نه از ترس بلا، که از شرمِ نگاهِ زینب (س). ماهی که تقویمش با زنجیر و تازیانه ورق می‌خورد. خوش آمدی ای ماهِ صبوری‌های بزرگ.

ماه صفر آمد، اما نه با لبخند. با کوله‌باری از غصه‌های تلنبار شده از عصر عاشورا. خوش آمدی ای راویِ ویرانه‌های شام، ای شاهدِ موهای سفید شده‌ی سه ساله ارباب.

دروازه‌های ماه صفر باز شد و کاروان اسرا وارد فصلی سردتر از زمستان شدند. سلام بر تو ای ماهی که در هر غروبت، هزار بار عاشورا تکرار می‌شود.

خوش آمدی ای ماه صفر، هرچند آمدنت نمک بر زخم‌های التیام‌نیافته‌ی کربلاست. تو آمده‌ای تا بگویی که «کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود».

آسمانِ ماه صفر، رنگِ کبودی دارد. رنگِ صورتِ نیلی، رنگِ تازیانه‌های بی‌رحم. سلام بر تو ای ماهِ افشاگری، ای ماهی که کاخ‌های ظلم را با خطبه‌های سجاد (ع) و زینب (س) لرزاندی.

سلام بر ماهی که در آن، خورشید نبوت غروب کرد و ماه ولایت به غربتِ طوس رفت. صفر، کلکسیونی از غم‌های اهل بیت است. از رحلت پیامبر (ص) تا شهادت امام رضا (ع).

ماه صفر، ماهِ ورود به شام است. شامی که علی (ع) آرزو می‌کرد کاش مردمش را ندیده بود. خوش آمدی ای ماهی که سخت‌ترین روزهای اهل بیت را در دل خود ثبت کرده‌ای.

تاریخ می‌نویسد: ماه صفر آغاز شد و زینب (س) هنوز ایستاده است. سلام بر ماهی که در آن، اربعین حسینی، جهانی را به حیرت وامی‌دارد.

خوش آمدی ای ماه صفر. تو شاهد بودی که چگونه راس حسین (ع) قرآن خواند و چگونه لب‌هایش را با چوب خیزران آزردند. شهادت می‌دهم که تو سنگین‌ترین ماهِ خدایی.

از اول صفر تا آخرش، روضه است. اولش با اسارت، وسطش با اربعین، و آخرش با داغ پیامبر و حسنین. سلام بر تو ای ماهِ تمام‌عیارِ ماتم.

دلم می‌گیرد وقتی نامت می‌آید، ای ماه صفر. انگار صدای زنگ کاروان اسرا در گوشم می‌پیچد. خوش آمدی، ولی با دلِ زینب (س) مدارا کن.

سلام ای ماهِ دلتنگی. ای ماهی که بوی جدایی می‌دهی. بوی خداحافظی رقیه با پدر. بوی وداع زینب با حسین. خوش آمدی و قدمت بر چشم‌های گریان ما.

ماه صفر، خوش آمدی. ما لباس‌های مشکی‌مان را در نمی‌آوریم، بلکه محکم‌تر می‌بندیم. چون تو ادامه‌ی راه حسینی.

چقدر سنگینی ای ماه صفر. انگار تمام غم‌های عالم را در تو ریخته‌اند. اما ما با صدقه و اشک، به استقبالت می‌آییم تا بلاگردانِ زینب (س) باشیم.

خوش آمدی ای ماهِ بلاکش. بلاهایی که بر سرِ عزیزترین‌های خدا آمد. ما آماده‌ایم تا پا به پای جابر، در اربعینت پیاده بیاییم و بگوییم: ما هم شریک غم توایم.

ای ماه صفر، تو فصل‌الخطابِ کتابِ عاشورایی. اگر محرم مقدمه بود، تو متنی. متنی که با خونِ جگر نوشته شده است.

درود بر تو ای ماهی که غبارِ یتیمی را بر چهره‌ی عالم نشاندی. خوش آمدی ای میزبانِ سوگ‌های عظیم.

حلول می‌کنی و هلالت، قامتی خمیده دارد. گویی ماهِ آسمان هم در عزای تو، پشتش شکسته است. سلام بر صفرِ مظلوم.

خوش آمدی ای ماهِ تصفیه‌ی دل‌ها. ماهی که در کوره‌ی رنج‌هایش، طلای وجودِ محبین عیار می‌گیرد.

ای ماه صفر، تو پژواکِ فریادِ «هیهات منا الذله» در کوچه پس کوچه‌های شامی. آمدنت، کابوسِ ظالمان است و امیدِ مظلومان.

سلام بر ماه صفر، ماهِ غریبی و اسارت.

خوش آمدی ای ماهِ اشک‌های ادامه‌دار.

ماه صفر، ماهِ تکمیلِ رسالتِ زینب (س) است.

حلول ماه صفر، ماهِ حزنِ اهل بیت تسلیت باد.

سلام بر صفر، ماهی که با صدقه و اشک میزبانش می‌شویم.

آغاز ماه صفر، فصلِ تازه‌ای از عاشقی است.

خوش آمدی ای ماهِ اربعین، ای ماهِ پیاده‌رویِ عشق.

صفر آمد و دل‌ها دوباره هوای کربلا کرد.

سلام بر ماهی که آغازش شام و پایانش مدینه و مشهد است.

ماه صفر؛ ماهِ سنگینِ مصیبت‌ها، اما سبک‌بالِ پرواز.