دلنوشته دختر شهید مدافع حرم در روز وفات عمه سادات 1405

بابای خوبم، سلام. امروز روز وفات حضرت زینب (س) است. همان بانویی که تو به خاطرش رفتی و دیگر برنگشتی.

بابا جان، امروز همه روضه وداع می خوانند، اما من روضه غیرت تو را می خوانم که نگذاشتی عمه سادات تنها بماند.

می گویند حضرت زینب (س) در خرابه شام دلتنگ برادرش بود. من امروز حال خانم را خوب می فهمم بابا.

پدر قهرمانم! خیالت راحت باشد. عمه جان زینب (س) هوای ما را دارد. من با چادرم سرباز اویم، مثل تو که با تفنگت سربازش بودی.

امروز به قاب عکست نگاه می کنم و می گویم: بابایی، زیارتت قبول. تو الان پیش خودِ حضرت زینبی، خوش به حالت.

کاش بودی و با هم به مجلس روضه می رفتیم. اما می دانم که تو در حرمِ اصلی داری سینه می زنی.

بابا، دلم برایت تنگ شده، اما وقتی یادم می آید که فداییِ ناموس خدا شدی، سرم را بالا می گیرم.

امروز روز وفات عمه جان است. بابا، سفارش مرا هم به ایشان بکن. بگو دخترم قول داده زینبی بماند.

هر کس می گوید یتیمی سخت است، دروغ نگفته. اما یتیم شدن در راه زینب (س)، طعم عسل دارد.

بابا جان! امروز برایم دعا کن که مثل حضرت رقیه (س) صبور باشم، نه مثل دختران کوفی بی وفا.

عمه جان زینب! پدرم را به تو سپردم. او عاشق تو بود، آنقدر که از من و مادر هم گذشت.

خانم جان! امروز روز وفات توست. آمدم بگویم اگر پدرم نیست، من هستم. چادرم را محکم گرفته ام تا پرچم تو زمین نیفتد.

یا زینب (س)، به دختران شهدا صبر بده. ما دردِ دوری را با یادِ صبرِ تو تحمل می کنیم.

عمه سادات، ممنونم که پدرم را خریدی. شهادت، مزدی بود که تو به غیرت او دادی.

امروز که پدرم نیست تا برایت گریه کند، من به نیابت از او اشک می ریزم. زیارت نیابتی مرا قبول کن.

ای بانوی صبر! وقتی دلم می گیرد، فکر می کنم اگر تو در کربلا نبودی چه می شد؟ آن وقت درد خودم یادم می رود.

خانم جان، پدرم همیشه می گفت: کلنا عباسک یا زینب. حالا که رفته، من می گویم: کلنا رقیه یا زینب.

عمه جان، شب وفاتت، برای مادرم دعا کن. او زینب وار ایستاده تا جای خالی بابا را پر کند.

امروز حرمت بوی پدرم را می دهد. کاش می شد بیایم و در صحنت فریاد بزنم: این گل پرپر، هدیه دختر شهید است.

یا عقیله بنی هاشم، ما را در زمره مدافعانِ چادرت بپذیر، همانطور که پدرانمان را پذیرفتی.

من دختر یک مدافع حرمم. پدرم رفت تا حرم امن بماند. این بزرگترین ارثیه من است.

همکلاسی هایم می پرسند پدرت کجاست؟ با افتخار می گویم: رفته تا نگذارد کسی به حضرت زینب (س) چپ نگاه کند.

در روز وفات حضرت زینب (س)، احساس غرور می کنم. چون پدر من یکی از آنهایی بود که نگذاشت تاریخ تکرار شود.

پدرم ثابت کرد که روضه های زینب (س) افسانه نیست. او با خونش این حقیقت را امضا کرد.

لباس خاکی پدرم، مقدس ترین لباس دنیاست. چون بوی حرم حضرت زینب را گرفته است.