خاطرات امدادگران از روزهای سخت زلزله بم 1405

وقتی رسیدیم، شهر در سکوتی مرگبار فرو رفته بود. تنها صدای ناله از زیر خروارها خاک می‌آمد. آن روز فهمیدم که امید، آخرین چیزی است که می‌میرد.

خاک بم بوی غم می‌داد. با دستان خالی خاک را کنار می‌زدیم، به امید آنکه تپش قلبی را زیر انگشتانمان حس کنیم. یاد آن روزها هنوز قلبم را می‌فشارد.

سرمای استخوان‌سوز کویر در شب‌های بم، حریف گرمای همت مردم نشد. ما گریه می‌کردیم و آوار برمی‌داشتیم.

تلخ‌ترین خاطره‌ام، پیدا کردن عروسکی بود که صاحبش دیگر نبود. بم، آزمون سخت انسانیت برای همه ما امدادگران بود.

در چهره‌های خاک‌آلود همکارانم، خستگی معنایی نداشت. تنها چیزی که ما را سرپا نگه می‌داشت، نجات حتی یک نفر بود.

یادم هست مادری که با دستان خونین، آوار را می‌کند و ما را صدا می‌زد. آن صحنه تا ابد در کابوس‌هایم باقی ماند.

نان و خرما تنها غذای ما بود، اما هیچکس گرسنه نبود. غم گلویمان را چنان گرفته بود که راهی برای غذا نبود.

اتحاد مردم ایران در آن روزها بی‌نظیر بود. هر کس با هر وسیله‌ای خود را رسانده بود. ما در دریای محبت مردم شناور بودیم.

صدای لودرها و بیل‌های مکانیکی، موسیقی متن غم‌انگیزترین فیلم زندگی‌ام شد. فیلمی که بازیگرانش فرشتگان خاکی بودند.

وقتی کودکی را زنده از زیر آوار بیرون کشیدیم، صدای الله اکبر در فضا پیچید. آن لحظه، زیباترین لحظه در میان آن‌همه ویرانی بود.

خاطرات بم، زخمی است که بر روح امدادگران نقش بسته است. روزهایی که آسمان هم از دیدن زمین شرم داشت.

دست‌هایمان تاول زد، اما دلمان بیشتر سوخت. حکایت امداد در بم، حکایت عشق و رنج بود.

ما در بم، قیامت را به چشم دیدیم. گرد و غبار، فریاد و سکوت... و خدا که در آن نزدیکی بود.

هر خشتی که برمی‌داشتیم، سنگینی‌اش به اندازه کوه بود. روایت امدادگران بم، روایت شانه‌هایی است که زیر بار غم خم شد اما نشکست.

بم لرزید و ما لرزیدیم، نه از ترس، که از هیبت مرگ. یاد باد آن روزهای سخت و آن همت‌های بلند.

چشم‌های منتظر بازماندگان، سنگین‌ترین باری بود که بر دوش می‌کشیدیم. شرمنده بودیم اگر دیر می‌رسیدیم.

شب‌های پرستاره کویر، شاهد اشک‌های پنهانی مردانی بود که روزها کوه را جابجا می‌کردند.

قصه امدادگران بم، قصه نبرد زندگی با مرگ بود در نابرابرترین میدان جنگ.

بوی خاک نمدار و صدای شیون، سمفونی تلخی بود که هرگز از حافظه شنوایی ما پاک نمی‌شود.

ما جانمان را کف دست گرفتیم، اما ای کاش می‌توانستیم جان‌های بیشتری را پس بگیریم. یادش بخیر و یادش گرامی.

درود بر شرف امدادگرانی که خواب را بر خود حرام کردند تا چشمی برای همیشه بسته نشود.

شما سربازان بی‌سلاحی بودید که با دشمنی به نام آوار جنگیدید. خاطراتتان سند افتخار ملی است.

تاریخ ایران فراموش نخواهد کرد که چگونه فرزندانش از سراسر کشور به یاری پاره تنشان شتافتند.

همت شما امدادگران، ارگ بم را اگرچه نه، اما ارگ انسانیت را دوباره بنا کرد.

خاطرات آن روزها نشان می‌دهد که خون غیرت در رگ‌های ایرانی همیشه جوشان است.

ایثار یعنی گذشتن از خود در لحظه‌ای که همه می‌گریزند. شما معنای واژه ایثار را در بم بازتعریف کردید.

دست‌مریزاد به دلاورانی که در میان گرد و غبار، چون کوه ایستادند و امید بخشیدند.

حماسه حضور امدادگران در بم، برگ زرینی در تاریخ نوع‌دوستی ملت ایران است.

خاطره‌های شما، درس‌نامه‌ای برای نسل‌های آینده است تا بدانند همبستگی رمز بقای ماست.

شما قهرمانان گمنامی هستید که مدالتان، دعای خیر مادری داغدیده است. پاینده باشید.

بم، آزمون غیرت بود.

خاک، اشک، امید. روایت بم.

دستانی که زندگی بخشیدند.

خاطراتی از جنس خاک و خون.

امدادگر یعنی فرشته‌ای در جهنم.

سکوت بم، فریاد امدادگران بود.

روزی که ایران یکپارچه بم شد.

خستگی در بم معنا نداشت.

نجات یک نفر، نجات یک دنیا بود.

یاد آن روزهای تلخ و همت‌های شیرین.