پای دیابتی به مجموعهای از مشکلات گفته میشود که در اثر قند خون بالا برای پای افراد دیابتی ایجاد میشود. دو مشکل اصلی «نوروپاتی» (آسیب عصبی که باعث بیحسی میشود) و «ایسکمی» (کاهش خونرسانی) هستند. این دو عامل باعث میشوند که فرد متوجه زخم نشود و زخم نیز به دلیل کمبود خون بهبود نیابد و عفونی شود.
قند خون بالا در طولانی مدت به غلاف اعصاب آسیب میزند. این آسیب معمولاً از نوک انگشتان پا شروع میشود و کمکم بالا میآید. فرد ممکن است روی میخ راه برود یا پایش بسوزد ولی دردی حس نکند. به همین دلیل معاینه چشمی روزانه پا حیاتی است.
بیشترین آسیبهای پای دیابتی ناشی از کفش نامناسب است. کفش باید فضای کافی برای انگشتان داشته باشد (پنجه پهن)، کفی طبی داشته باشد تا فشار را توزیع کند و داخل آن هیچ درز یا دوخت برجستهای نباشد. ساعات عصر بهترین زمان برای خرید کفش است.
اگر زخم کوچکی دیدید: ۱. پا را با سرم شستشو بشویید. ۲. با گاز استریل خشک کنید. ۳. بتادین را مستقیم داخل زخم نریزید (بافت را خشک میکند). ۴. با پانسمان ساده بپوشانید. ۵. فشار را از روی پا بردارید و فوراً به پزشک مراجعه کنید. زمان را تلف نکنید.
بسیاری از افراد دیابتی به دلیل سردی پاها (ناشی از گردش خون ضعیف) سعی میکنند پا را به بخاری بچسبانند یا از کیسه آب گرم استفاده کنند. چون حس پا کم شده، متوجه داغی نمیشوند و دچار سوختگیهای شدید و عمیق میشوند که به سختی درمان میشود.
