جلال الدین محمد بلخی (مولانا) نگاهی بسیار عمیق و عرفانی به پدیده بهار دارد. او بهار را (رستاخیز اصغر) می داند و معتقد است همانطور که باد بهاری درختان مرده را زنده می کند، نفحات الهی نیز می توانند روح مرده انسان را احیا کنند. در اشعار مولانا، نوروز نماد رهایی از زندان تن و شکوفایی جان در پرتو عشق الهی است. این نگاه، نوروز را از یک جشن سطحی به یک کلاس درس معنوی تبدیل می کند.
عرفا طبیعت را (آینه خدا) می دانند. تغییر فصل ها، مرگ و حیات دوباره زمین، همگی نشانه هایی (آیات) برای اهل تفکر هستند. تبریک فلسفی نوروز، دعوتی است به تماشای خدا در برگ برگ درختان و قطره قطره باران. این نوع تبریک برای افرادی که اهل مطالعه، تفکر و معنویت هستند، بسیار جذاب و تاثیرگذار است.
در حالی که مردم مشغول شستن فرش و رنگ کردن دیوار هستند، مولانا دعوت به (شستن دل) می کند. او معتقد است تا زمانی که خانه دل از زنگار کینه، طمع و وابستگی پاک نشود، بهار واقعی وارد آن نمی شود. پیام های فلسفی نوروز معمولاً بر این پالایش درونی تاکید دارند.
مولانا پیامبر شادی و امید است. او غم را ناشی از دلبستگی به دنیا و شادی را ناشی از وصل به حق می داند. (باغ سبز عشق) که مولانا از آن سخن می گوید، بهاری جاودانه است که خزان ندارد. تبریک سال نو با اشعار او، تزریق شادی عمیق و معنادار به روح مخاطب است.
شروع سال با کلام بزرگان ادب و عرفان، به سال جدید جهت و معنا می بخشد. این پیام ها مخاطب را به فکر فرو می برند و انگیزه ای برای رشد شخصیتی و معنوی ایجاد می کنند. تفاوت این تبریک ها با تبریک های معمولی، در ماندگاری و عمق نفوذ آنهاست.
