یادبود شهدای گمنام و غریبی آن‌ها 1404

گمنامی تنها برای شهرت‌پرستان دردآور است، وگرنه همه اجرها در گمنامی است. سلام بر شهدای گمنام.

ای شهید گمنام، تو در زمین مجهول‌الهویه هستی اما در آسمان مشهورترین ستاره‌ای.

روی سنگ قبرت نوشته‌اند: فرزند روح‌الله. چه نسبتی بالاتر از این؟ روزت مبارک فرزندِ ایران.

غریب آن نیست که نامش را ندانند، غریب آن است که راهش را ندانند. سلام بر شهدای خوشنام.

مادرش زهرا (س) هر شب جمعه به دیدارش می‌آید؛ پس چه باک از بی‌نامی؟

شهید گمنام، یعنی کسی که پلاکش را پرت کرد تا کسی او را نشناسد جز خدا.

ای استخوان‌های ابراهیمی که در بیابان‌ها جاماندید، آتش عشق شما هنوز سرد نشده است.

شما ستاره‌های راهنمایی هستید که نیاز به اسم ندارید، نور شما کافیست.

گمنامی، راز عجیبی است میان شما و مادرتان حضرت زهرا (س). این راز سر به مهر بماند.

خوشا به حالتان که از هیاهوی نام و نان رها شدید و به قافله «عند ربهم یرزقون» پیوستید.

غروب پنجشنبه و مزار شهدای گمنام... چه ترکیب دلگیری برای دل‌های خسته.

اینجا خبری از اسم و رسم نیست، هر چه هست خاک است و عشق و یک پرچم سه رنگ.

نه مادری که بر مزارت آب بریزد، نه پدری که خرما خیرات کند. ما همه خانواده توییم ای شهید.

گاهی فکر می‌کنم شاید تو همان پسری باشی که مادری در دوردست، هنوز چشم به راه آمدنش است.

سنگ مزارت ساده است، مثل دلت که ساده از دنیا گذشت. سلام بر غربتت.

شهدای گمنام، غریب‌ترین مسافران این شهرند که آغوش باز کرده‌اند برای درددل‌های ما.

کاش می‌دانستم اسمت چیست، اهل کجایی و آخرین بار چه گفتی... اما سکوتت تمام حرف‌ها را زده است.

در شلوغی شهر، شما در گوشه‌ای خلوت آرمیده‌اید تا یادمان نرود آرامشمان را مدیون چه کسانی هستیم.

غریبی شما آتش به جان می‌زند، اما حضور معنوی‌تان آب روی آتش است.

بی‌نام و نشان بودن، رسم مردان خداست. شما نشان دادید که برای پرواز، بال لازم است نه نام.

السلام علیک یا انصار دین الله... سلام بر شما که یاری‌کنندگان دین خدا بودید، بی آنکه نامی بخواهید.

آمده‌ام کنار مزارت تا بگویم اگر نامت را نمی‌دانم، اما مرامت را خوب می‌شناسم.

شهید گمنام عزیز، شفاعت کن این دل‌های زنگار گرفته را که سخت محتاج نگاهتان هستیم.

زیارت مزار شهدای گمنام، زیارت قطعه‌ای از بهشت است که در زمین جا مانده.

شما امامزادگان عشقید. هر کس حاجتی دارد، دخیل می‌بندد به پرچم مزارتان.

خدایا به حق این پیکرهای پاک و بی‌نام، آبروی ما را در دو دنیا نریز.

اینجا دارالشفاست؛ جایی که طبیبش نام ندارد اما نسخه‌اش شفاست.

با وضو وارد شوید، این خاک بوی چادر خاکی حضرت زهرا (س) را می‌دهد.

یادمان باشد، این‌ها گمنام نیستند، «خوش‌نام» ترین‌های عالمند.

در روز شهدا، شمعی روشن کنیم برای آنان که خود سوختند تا محفل ما روشن بماند.

ما در پی نامیم و شما در پی گمنامی؛ چه فاصله عجیبی است میان ما و شما.

شهید گمنام به ما یاد داد که می‌توان بزرگ بود بدون اینکه دیده شد.

پلاک و استخوانت کو؟ شاید می‌خواستی ثابت کنی که حتی جسمت را هم نثار یار کردی.

ای شهید، تو پنهان شدی زیر خاک تا ما پیدا شویم در این دنیای گمراہی.

گمنامی شما، سیلی محکمی است بر صورت ما که غرق در برندها و تیترها شده‌ایم.

از گمنامی نترسید، از آن بترسید که نامتان باشد و ننگتان بماند.

شهدای گمنام سندهایی هستند که امضا ندارند، اما اعتبارشان تمام تاریخ است.

شهرت، زنجیری است بر پای انسان؛ و شما چه زیبا این زنجیر را پاره کردید.

۲۲ اسفند، روزی است تا از خود بپرسیم: برای خدا چه کردیم؟ بی نام، بی نشان.

آن‌ها رفتند تا اسلام بماند، نه نامشان. کاش ما هم یاد بگیریم.