دلنوشته مادرانه برای حضرت قاسم و دامادی خونین 1405

پسرم، قد کشیدی تا عصای دستم باشی، نه اینکه تنت را زیر سم اسب‌ها ببینم. دامادی‌ات مبارک مادر، اما چرا حجله‌ات بیابان است؟

قاسم جان، قرار بود برایت آستین بالا بزنم، نه اینکه بند کفشت را ببندم و راهی میدان مین‌ات کنم. مادرت بمیرد برای آن زره که اندازه‌ات نبود.

می‌گویند قاسم داماد شده. آمدم نقل بپاشم، دیدم سنگ می‌بارد. آمدم حنا بگذارم، دیدم خون از سر و رویت جاریست. این چه عروسی بود مادر؟

مادر به قربان آن لب‌های تشنه‌ات که ذکر یا حسین می‌گفت. پسرم، سیزده سال برایت مادری کردم تا امروز سرباز عمو باشی. شیرم حلالت روله‌جان.

بمیرم برای دلت نجمه خاتون (س)؛ وقتی دیدی قاسمت رجز می‌خواند، دلت لرزید یا سرت را بالا گرفتی؟ دامادی پسرت در خون مبارک.

پسرم، وصیت پدرت مجتبی (ع) را خوب انجام دادی. اما دلم آتش گرفت وقتی دیدم پاهایت روی زمین کشیده می‌شود. مگر چقدر قد کشیدی زیر سم اسب‌ها؟

لباس رزمت بر تنت زار می‌زد، اما غیرتت بر تمام لشکر دشمن می‌چربید. مادر فدای آن قد و بالای نوجوانت.

آرزوی هر مادری دیدن رخت دامادی پسرش است. من هم دیدم پسرم؛ اما رخت تو کفن بود و حنای تو خون گلویت.

قاسمم، بعد از تو با ماه صحبت می‌کنم. چون تو ماه شب‌های تاریک من بودی که زود غروب کردی. سلام مرا به پدرت حسن (ع) برسان.

چه زود مرد شدی پسرم. دیروز در گهواره بودی و امروز در میدان جنگ، پهلوانان را به خاک می‌مالی. اما امان از لحظه‌ای که صدایت قطع شد.

یا نجمه خاتون، امشب حال تو را فقط مادران داغدیده می‌فهمند. چطور تاب آوردی وقتی پاره‌های تن پسرت را آوردند؟

خانم جان، شرمنده‌ایم که پسران ما زنده‌اند و پسر 13 ساله شما پرپر شد. امشب در روضه‌ها هم‌ناله با شما فریاد می‌زنیم: وای از دل مادر.

یا مادر قاسم، به ما صبر بده. امشب وقتی به قد و بالای پسرم نگاه می‌کنم، دلم برای غربت تو می‌سوزد.

ای بانوی صبور، در آن لحظه که قاسم گفت «احلی من العسل»، کام تو تلخ شد یا شیرین؟ بمیرم برای دل نگرانت.

امشب همه مادران ایران، نجمه خاتون‌اند. همه با هم برای نوجوان بنی‌هاشم لالایی می‌خوانند.

این حنله نیست، قتلگاه است. این نقل نیست، سنگ است. این داماد نیست، قاسم است که در خون شناور شده.

سیزده بهار از عمرت گذشت و حالا خزان در کربلا منتظرت بود. اما تو بهار را به مسلخ بردی و جاودانه شدی.

خون تو، امضای سند مظلومیت حسن (ع) بود در کربلا. داماد دشت نینوا، شهادتت مبارک.

قاسم جان، نامت در تاریخ با عسل عجین شد. شیرینی شهادتت تا ابد کام آزادگان را شیرین می‌کند.

ای یتیم حسن، عمو حسینت (ع) برایت پدری کرد، اما داغ تو پشت عمو را شکست. وای از ساعتی که سینه به سینه شدی با عمو.

قاسم جان، دامادی‌ات در خون مبارک.

مادرت بمیرد که زره اندازه‌ات نبود.

حنای عروسی‌ات خون گلویت شد پسرم.

سیزده ساله اما مردتر از همه مردها.

داماد کربلا، قاسم بن الحسن.

نقل و نبات نه، تیر و سنگ بارید.

مادر به فدای قد کشیدنت زیر سم اسب.

احلی من العسل، یعنی شهادت تو.

نجمه خاتون، تسلیت. قاسمت پرپر شد.

یتیم مجتبی، فدایی حسین شد.

خدایا به حق دل سوخته مادر قاسم، هیچ مادری را داغدار جوانش نکن.

یا حضرت نجمه، جوانان ما را از فتنه ها حفظ کن و حسینی نگه دار.

الهی، عاقبت فرزندان ما را ختم به شهادت و سعادت بگردان.

خدایا، صبر حضرت زینب و نجمه را به مادران شهدا عطا کن.

به حق قاسم بن الحسن، بیماران نوجوان را شفا عنایت فرما.