معنای نام عباس
«عباس» واژهای عربی به معنای «شیر بیشه» یا «شیر دژم» (شیری که دیگر شیرها از او میگریزند) است. همچنین به معنای «بسیار چهره درهم کشیده» در برابر دشمنان نیز میباشد. این نام نماد صلابت، قدرت و هیبت است که برازنده علمدار کربلا بود.
«عباس» واژهای عربی به معنای «شیر بیشه» یا «شیر دژم» (شیری که دیگر شیرها از او میگریزند) است. همچنین به معنای «بسیار چهره درهم کشیده» در برابر دشمنان نیز میباشد. این نام نماد صلابت، قدرت و هیبت است که برازنده علمدار کربلا بود.
«ابوالفضل» کنیه حضرت عباس (ع) است که به معنای «پدر فضیلتها» میباشد. این کنیه نشان میدهد که ایشان سرچشمه تمام خوبیها، کمالات و فضایل اخلاقی مانند ادب، شجاعت، ایثار و وفا بودهاند. انتخاب این نام برای فرزندان، آرزوی کسب این فضایل برای آنان است.
نامهای عباس و ابوالفضل همواره در صدر نامهای انتخابی ایرانیان برای پسران بودهاند. عشق و ارادت ویژه ایرانیان به حضرت عباس (ع) و مقام بابالحوائجی ایشان، باعث شده تا بسیاری از خانوادهها نام فرزند خود را به نیت سلامتی و برکت، از القاب ایشان انتخاب کنند.
نامگذاری تأثیر روانی عمیقی بر هویت فرد دارد. کسی که نامش عباس یا ابوالفضل است، همواره الگویی از غیرت و برادری را پیش روی خود میبیند. جامعه نیز از صاحبان این نامها انتظار رفتار جوانمردانه و باادب دارد.
علاوه بر عباس و ابوالفضل، القابی چون «قمر بنیهاشم» (ماه خاندان هاشم)، «سقا» (آبآور)، «علمدار» (پرچمدار) و «عبد صالح» نیز برای ایشان به کار میرود که هر کدام میتواند نامی زیبا یا الهامبخش باشد.