متن نوستالژیک درباره قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب 1405

یادش بخیر آن جلدهای گالینگور قرمز و آبی، یادش بخیر مهدی آذریزدی که پدربزرگ قصه‌گوی همه ما بود.

هنوز هم وقتی کتاب قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب را باز می‌کنم، بوی کاغذ کاهی‌اش مرا به ظهر تابستان‌های کودکی می‌برد.

ما با قصه‌های کلیله و دمنه آذریزدی بزرگ شدیم، با پندهای ساده و زبان شیرینش. روحش شاد که کودکی‌مان را ساخت.

آن روزها خبری از تبلت و اینترنت نبود، تمام دنیای ما خلاصه می‌شد در قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب.

مهدی آذریزدی تنها بود، اما با کتاب‌هایش هزاران نوه در سراسر ایران داشت. یادش همیشه در قلب ماست.

چه ذوقی داشتیم وقتی جلد جدیدی از مجموعه قصه‌های خوب منتشر می‌شد. انگار دنیا را به ما داده بودند.

سادگی قلم آذریزدی، شبیه سادگی همان روزها بود. بی‌آلایش، عمیق و ماندگار.

قصه‌های قرآن، مثنوی، گلستان... آذریزدی ادبیات کهن را جوری برایمان تعریف کرد که عاشقش شدیم.

هنوز هم صدای ورق زدن آن کتاب‌ها، زیباترین موسیقی نوستالژیک برای دهه شصتی‌ها و هفتادی‌هاست.

کاش می‌شد دوباره کودک شد و با خیال راحت، پای قصه‌های آذریزدی نشست و رویا بافت.

او که «قصه‌های خوب» را نوشت، خودش «بچه‌ی خوب» روزگار بود که در انزوا کلمات را صیقل می‌داد.

آذریزدی پلی زد میان متون سخت و سنگین گذشتگان و ذهن لطیف کودکان؛ پلی که هنوز پابرجاست.

قلم او معجزه ایجاز بود؛ قصه‌ها را از دل تاریخ بیرون می‌کشید و لباس امروزی بر تنشان می‌کرد.

نام مهدی آذریزدی با ادبیات کودک ایران گره خورده است؛ نامی که بوی قدمت و اصالت می‌دهد.

او رفت اما قصه‌هایش ماندند تا ثابت کنند که کلام حق و داستان راستان، هرگز نمی‌میرد.

دلتنگ آن کتاب‌های قرمز رنگم.

پدربزرگ قصه‌گو، روحت شاد.

کودکی من لای صفحات کتاب‌های آذریزدی جا ماند.

قصه‌های خوب، یادگار روزهای خوب.

مهدی آذریزدی، قهرمان دوران کودکی.