سحرگاهان، بهویژه در ماه مبارک رمضان، زمانِ ویژه استجابت دعاست. خداوند در قرآن میفرماید: «وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ» (و در سحرگاهان استغفار میکنند). بیدار شدن برای سحری، تنها برای خوردن غذا نیست، بلکه فرصتی برای خلوت با معبود، نماز شب و استغفار است که تاثیر عمیقی بر روح انسان میگذارد.
پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «تَسَحَّرُوا فَإِنَّ فِی السَّحُورِ بَرَکَةً» (سحری بخورید که در آن برکت است). خوردن سحری حتی اگر اندک باشد (مثل یک خرما یا لیوان آب)، به روزهدار کمک میکند تا انرژی لازم برای عبادت و فعالیت روزانه را داشته باشد و از بدخلقی ناشی از گرسنگی جلوگیری میکند.
دعای معروف سحر که از امام باقر (ع) نقل شده، یکی از باشکوهترین دعاهاست که در آن اسماء اعظم الهی ذکر شده است. خواندن این دعا در اولین سحر ماه رمضان، حال و هوای معنوی خاصی به انسان میبخشد و توصیه شده است که با تدبر خوانده شود.
بهتر است دقایقی قبل از اذان صبح بیدار شویم تا علاوه بر خوردن غذا، فرصت مسواک زدن، وضو گرفتن و خواندن نماز شب یا لااقل چند رکعت نماز را داشته باشیم. سحر وقتِ راز و نیاز است، نه فقط وقتِ خوردن و آشامیدن.
برای بسیاری از ایرانیان، سفره سحری یادآور خاطرات شیرین کودکی، صدای رادیو، دعای سحر و جمع گرم خانواده است. حفظ این سنت و بیدار کردن فرزندان (حتی اگر روزه نمیگیرند) برای نشستن سر سفره، در انتقال فرهنگ دینی بسیار موثر است.
