تاریخچه قبرستان بقیع و جنایات آل سعود 1405

هشتم شوال سال ۱۳۴۴ هجری قمری، لکه‌ی ننگی بر پیشانی تاریخ است که در آن وهابیت با تبر جهل، ریشه‌های هنر و معماری اسلامی را در بقیع قطع کرد.

قبرستان بقیع پیش از تخریب، موزه‌ای از معماری اسلامی و گنبدهای فیروزه‌ای بود که بر مزار ائمه و بزرگان صدر اسلام می‌درخشید.

تخریب بقیع در دو مرحله انجام شد؛ نخست در سال ۱۲۲۰ و بار دوم و نهایی در سال ۱۳۴۴ قمری که توسط آل سعود و با فتوای مفتیان وهابی صورت گرفت.

جنایت آل سعود در بقیع، تنها تخریب سنگ و آجر نبود، بلکه تلاشی سیستماتیک برای هویت‌زدایی از جهان اسلام و محو آثار اهل بیت بود.

اسناد تاریخی نشان می‌دهد که وهابیون قصد تخریب گنبد خضراء پیامبر (ص) را نیز داشتند که از ترس واکنش شدید جهان اسلام منصرف شدند.

تخریب بقیع پروژه‌ای استعماری برای جدایی مسلمانان از ریشه‌های معنوی و ایجاد تفرقه میان امت اسلامی بود که توسط آل سعود اجرا شد.

وهابیت ابزار دست استعمار پیر برای ضربه زدن به وحدت مسلمین است و تخریب بقیع سندی آشکار بر ماهیت ضداسلامی این فرقه است.

سکوت مجامع بین‌المللی مدعی میراث فرهنگی در برابر تخریب بقیع، نشان‌دهنده استانداردهای دوگانه آن‌ها در برخورد با آثار تمدنی است.

آل سعود با پول نفت سعی در بازسازی چهره خود دارد، اما ویرانه‌های بقیع سند زنده‌ای از بربریت و تحجر این رژیم است که هرگز پاک نمی‌شود.

مطالبه بازسازی بقیع یک حرکت سیاسی-مذهبی علیه جریان تکفیر است و نشان می‌دهد که شیعه هرگز در برابر ظلم فرهنگی تسلیم نمی‌شود.

آنچه در بقیع رخ داد، اجرای دقیق پروتکل‌های صهیونیستی برای نابودی نمادهای دینی بود که به دست عمال سعودی انجام گرفت.

وهابیت با ادعای واهی شرک، آثار اسلامی را نابود می‌کند در حالی که کاخ‌های شاهان سعودی هر روز مجلل‌تر و مرتفع‌تر می‌شود.

تخریب‌گران بقیع همان‌هایی هستند که امروز با حمایت از تروریسم در منطقه، چهره‌ای خشن و غیرواقعی از اسلام به دنیا نشان می‌دهند.

تاریخ گواهی می‌دهد که عبدالعزیز بن سعود با کشتار هزاران نفر از مردم حجاز، سلطه خود را تثبیت کرد و تخریب بقیع ادامه همان خونریزی‌ها بود.

بقیع سند مظلومیت تفکر عقلانی اسلام در برابر جمود و تعصب کور وهابیت است.

بقیع به ما می‌آموزد که اگر در برابر تحریف دین سکوت کنیم، دشمن تا نابودی کامل مقدسات پیش خواهد رفت.

درس بقیع، درس دشمن‌شناسی است؛ اینکه بدانیم دشمن داخلی (نفاق و انحراف) خطرناک‌تر از دشمن خارجی است.

امروز دفاع از بقیع، دفاع از مرزهای اعتقادی تشیع و اسلام ناب محمدی در برابر اسلام آمریکایی است.

ما فراموش نمی‌کنیم که کلیدداران امروز کعبه، همان ویرانگران دیروز بقیع هستند. این تضاد باید برای نسل جوان تبیین شود.

احیای یاد بقیع، مبارزه با فراموشی تاریخی است. ملتی که تاریخ خود را فراموش کند، محکوم به تکرار آن است.

تصاویر باقی‌مانده از بقیع قبل از تخریب، نشان‌دهنده وجود بارگاه‌هایی باشکوه بر مزار چهار امام معصوم و عباس عموی پیامبر است.

سفرنامه‌های مستشرقین غربی توصیفات دقیقی از زیبایی و شکوه معماری بقیع ارائه داده‌اند که دروغ‌های وهابیت را برملا می‌کند.

در این جنایت، علاوه بر قبور ائمه، بیت‌الاحزان حضرت زهرا (س) و مزار ابراهیم فرزند پیامبر نیز با خاک یکسان شد.

غارت جواهرات و اشیای قیمتی داخل حرم‌های بقیع توسط لشکریان سعودی، ماهیت دنیاطلبانه و غارتگرانه آن‌ها را آشکار ساخت.

واکنش علمای بزرگ نجف و قم و اعلام عزای عمومی در آن سال، عمق فاجعه را نشان می‌دهد که باید همچنان زنده نگه داشته شود.